Schronisko nad Czarnym Stawem Gąsienicowym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko nad Czarnym Stawem Gąsienicowym
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1627 m n.p.m.
Data otwarcia 1884
Data zamknięcia 1920
Właściciel Józef Sieczka
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Schronisko nad Czarnym Stawem Gąsienicowym
Schronisko nad Czarnym Stawem Gąsienicowym
Ziemia49°14′01″N 20°00′58″E/49,233611 20,016111

Schronisko nad Czarnym Stawem Gąsienicowym – nieistniejące schronisko turystyczne (właściwie bufet) nad Czarnym Stawem Gąsienicowym w Tatrach Polskich[1].

Powstało w miejscu wcześniej istniejącego kamiennego schronu. Była to drewniana, dwuizbowa góralska chata będąca prywatną własnością Józefa Sieczki Gąsienicy, wójta i hotelarza z Zakopanego. Na kamieniu przed wejściem do schroniska wmurowano tablicę upamiętniającą Adama Asnyka[2]. Józef Nyka opisuje obiekt jako obskurny[1]. Przez 10 lat schronisko współpracowało z Towarzystwem Tatrzańskim, jednak z powodu licznych skarg zgłaszanych przez turystów TT zrezygnowało z współpracy. Już po zamknięciu schroniska zwiedzili go m.in. Maria Skłodowska-Curie, Henryk Sienkiewicz, Bolesław Prus, Stefan Żeromski, Ignacy Paderewski. Na początku XX wieku ksiądz Walenty Gadowski wykorzystywał budynek do przechowywania materiałów używanych przy budowie szlaku Orlej Perci. W 1920 r. schronisko spaliło się[2].

W 1909 r Towarzystwo Tatrzańskie planowało wybudowanie nad Czarnym Stawem kolejnego schroniska, i nawet zaplanowano nazwać go imieniem Mieczysława Karłowicza, który zginął w lawinie na stokach pobliskiego Małego Kościelca. Ostatecznie jednak odstąpiono od tych planów po wybudowaniu schroniska PTTK „Murowaniec”[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-1-3.
  2. a b c Janusz Konieczniak: Encyklopedia schronisk tatrzańskich. Kraków: COTG PTTK, 2010. ISBN 978-83-62473-53-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]