Selle français

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Selle français

Selle français – francuski koń gorącokrwisty, rasa bardzo wszechstronna, użytkowana pod wierzch, w skokach, wyścigach płaskich i przeszkodowych i wszechstronnym konkursie konia wierzchowego. Przodkami tej rasy, hodowlanej w północnej Francji, głównie w Normandii, były różne konie krzyżowane z ogierami orientalnymi i holsztyńskimi, a następnie z ogierami pełnej krwi angielskiej i kłusakami. Do niedawna zwierzęta te nazywano anglonormandzkimi i reprezentowały one różne typy. Zapewnianie doskonałych warunków chowu oraz konsekwentna selekcja pozwoliły wyhodować wspaniałe konie sportowe.

Eksterier[edytuj | edytuj kod]

Rasa nie jest jednolita pod względem wymiarów czy pokroju. Ogólnie sellle français można określić jako mocnego konia półkrwi - harmonijnie zbudowanego i silnego[1].

  • głowa – średniej wielkości, szeroka o wydatnych ganaszach[1], dobrze osadzona, przypomina głowę kłusaka francuskiego, profil prosty lub lekko wypukły, poza tym ma cechy charakterystyczne dla konia normańskiego, oczy szeroko osadzone, uszy długie, ruchliwe[1];
  • szyja - dobrze umięśniona, czasem niezbyt dobrze ukształtowana[1];
  • kłoda – głęboka, zwarta, wspaniale umięśniona, proporcjonalna[1];
  • kłąb i łopatki – kłąb wyraźnie zaznaczony, łopatki długie[1], pochylone do tyłu, klatka piersiowa średnioszeroka, głęboka[1];
  • grzbiet i zad – grzbiet krótki, prosty, zad lekko ścięty[1], duży, szeroki i świetnie umięśniony, charakterystyczny dla koni dobrze skaczących;
  • nogi – bardzo silne, szczególnie umięśnione i długie w górnych partiach – jest to dziedzictwo krwi kłusaka;
  • kopyta – wytrzymałe, niekiedy dość duże;
  • ogon - o skąpym włosie;
  • wysokość w kłębie - od 155 cm do ponad 175 cm;
  • masa ciała - 550-650 kg[1]
  • maść - najczęściej kasztanowata i gniada, rzadziej kara i siwa, dopuszczalne wszystkie jednolite[1];

Użytkowanie[edytuj | edytuj kod]

Selle français cechują energiczne, elastyczne chody o dużym zaangażowaniu kończyn tylnych i długim kroku. Konie tej rasy najlepiej sprawdzają się w konkursach skoków, WKKW i ujeżdżeniu. Startują również w wyścigach.

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Ten śmiały, energiczny koń szybko się uczy i chętnie współpracuje z człowiekiem. Na ogól jest pojętny, spokojny, cierpliwy i przywiązuje się do jeźdźca[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Walkowicz, Ewa., Wydawnictwo SBM., Konie : pochodzenie, rasy, cechy, Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2013, ISBN 978-83-7845-327-7, OCLC 840330368 [dostęp 2019-01-13].