Sens (filozofia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sens – wieloznaczny termin, różnie interpretowany w języku potocznym i w kontekście filozoficznym.

Sens jako cel[edytuj | edytuj kod]

Sens w wyjaśnianiu lub podjęciu jakiegoś działania jest synonimem jego "celu", zwykle jednak zawężany jest do celu pozytywnego (dobrego w skutkach). Można go podzielić na (referencje potrzebne):

  • Sens nieabsolutystyczny - codzienny. Sens ten mają wszystkie czynności jakie robimy. Jednocześnie nigdy nie wyczerpuje sprawy, lub wyczerpuje ją pozornie.

Na pytanie "dlaczego mam zastanawiać się nad sensem życia" można odpowiedzieć: "żebyś był bardziej myślący od innych ludzi", na to stwierdzenie można odpowiedzieć pytaniem "ale po co?" i odpowiedzieć "żebyś nie był jak marne zwierzęta żyjące instynktem a nie rozumem", tutaj znowu może paść pytanie "a po co?" a my możemy wykreować jeszcze inną odpowiedź i tak w nieskończoność. A zatem nigdy nie dojdziemy do końca tych pytań, wynajdując "zastanawianiu się nad sensem życia" coraz ważniejsze funkcje. Zarazem jednak, poprzez regresję w nieskończoność zdołamy udowodnić sensowność "myślenia o sensie życia".

  • Sens absolutystyczny - To taki sens/cel, po sformułowaniu którego nie można już zapytać "dlaczego?".

Sens jako istota/głębsze znaczenie wyrazu[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też: sens wyrazu.

Sens, czyli coś, co kryje się za jakimś wyrazem dzieli się na (referencje potrzebne):

  • Sens poznawczy, który ma na mocy Wymogu Hume'a każdy wyraz, który można odnieść pośrednio lub bezpośrednio do doświadczenia.
  • Sens pragmatyczny, którego nie sposób odnieść do doświadczenia, ale wywołuje u nas jakieś obrazy i skłania do działania. Taki sens mogą mieć np. słowa "Bóg", ojczyzna, sprawiedliwość, zysk, władza.

W języku potocznym sens może też być prostym synonimem znaczenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]