Serafin (Perović)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Serafin
Sava Perović
Metropolita hercegowiński i zahumski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1827
Gorica
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1903
Mostar
Metropolita hercegowiński i zahumski
Okres sprawowania 1889–1903
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Metropolia Hercegowiny
Śluby zakonne 1848
Diakonat 8 listopada 1848
Prezbiterat 6 grudnia 1848
Nominacja biskupia 14 lutego 1889
Chirotonia biskupia 16 kwietnia 1889
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 kwietnia 1889
Miejscowość Mostar
Miejsce Sobór Trójcy Świętej
Konsekrator Jerzy (Nikolajević)
Współkonsekratorzy Gerazym (Petranović), Dionizy (Ilijević)

Serafin, imię świeckie Sava Perović (ur. 22 czerwca 1827 w Goricy k. Trebinje, zm. 17 lutego 1903 w Mostarze) – serbski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie został oddany pod opiekę swojego stryja, ihumena Parteniusza, przełożonego monasteru Duži. W 1848 złożył w tymże klasztorze wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Serafin. 8 listopada 1848 przyjął święcenia diakońskie z rąk metropolity hercegowińskiego Józefa, 6 grudnia tego samego roku ten sam hierarcha wyświęcił go na kapłana. W monasterze Duži przebywał do 1853, gdy wyjechał do Belgradu na naukę w seminarium duchownym. Po jego ukończeniu wrócił w 1857 do dotychczasowej wspólnoty i przez rok pracował jako nauczyciel w szkole serbskiego w Mostarze. W 1858 otrzymał godność ihumena i został przełożonym monasteru Žitomislić. W 1864 został podniesiony do godności archimandryty. W tym samym roku wyjechał do Rosji, by uzyskać pomoc finansową dla swojego monasteru. W Rosji spędził dwa lata; nauczył się w tym okresie języka rosyjskiego, spotkał się z carem Aleksandrem II, który wręczył mu złoty krzyż kapłański. W 1866 wrócił do klasztoru i przebywał w nim do 1870, gdy został uwięziony przez Turków razem z hieromnichem Leoncjuszem, proboszczem parafii w Mostarze i swoim bratem Jowem. Więziony do 1876, wyjechał do Dubrownika, a następnie do Cetyni. W 1878 ponownie objął obowiązki przełożonego monasteru Žitomislić i pełnił je przez dziesięć lat.

Po śmierci metropolity Leoncjusza w 1888 początkowo był administratorem metropolii hercegowińskiej, zaś 14 lutego 1889 został nominowany na jej nowego ordynariusza. Jego chirotonia biskupia odbyła się 16 kwietnia tego samego roku z udziałem metropolity Dabaru i Bośni Jerzego, biskupa bocko-kotorskiego Gerazyma oraz zwornicko-tuzlańskiego Dionizego. Zmarł w 1903 i został pochowany w monasterze Žitomislić.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s.286


Poprzednik
Leoncjusz (Radulović)
Biskup hercegowiński
1889 – 1903
Następca
Piotr (Zimonjić)