Serce batiara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Serce batiara
Gatunek komedia
Data premiery film zaginiony
Kraj produkcji Polska
Reżyseria Michał Waszyński
Scenariusz Emanuel Schlechter
Ludwik Starski
Główne role Henryk Vogelfänger
Kazimierz Wajda
Ina Benita
Muzyka Henryk Wars
Zdjęcia Albert Wywerka
Scenografia Stefan Norris
Produkcja K.S. Popławski

Serce batiara – polski film fabularny z 1939, trzecia część przygód lwowskich batiarów, „Szczepka” i „Tońka”.

Produkcję filmu rozpoczęto u kresu II Rzeczypospolitej na początku lutego 1939 w Warszawie[1]. Był kręcony w Dolinie Szwajcarskiej w Warszawie[2]. W sierpniu 1939 film był anonsowany pod tymczasowym tytułem Serca Batiarów[3] (w 1988 Henryk Vogelfänger wspominał o tym filmie, podając jego tytuł Serce batiarów)[4]). Film został ukończony przed wybuchem II wojny światowej, lecz gotowy negatyw spłonął podczas bombardowania Warszawy we wrześniu 1939, ocalały jedynie cztery ujęcia i ścieżka dźwiękowa[5].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowy film ze Szczepkiem i Tońkiem. „Gazeta Lwowska”. Nr 28, s. 4, 5 lutego 1939. 
  2. Henryk Vogelfänger: Tońko, czyli legenda o ostatnim batiarze. youtube.com. [dostęp 2019-01-13]. Czas filmu: 34:41.
  3. Nowe filmy polskie. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 220A, s. 5, 11 sierpnia 1939. 
  4. Henryk Vogelfänger: Tońko, czyli legenda o ostatnim batiarze. youtube.com. [dostęp 2019-01-13]. Czas filmu: 34:46.
  5. Będzie lepiej. filmpolski.pl. [dostęp 2018-12-30].