Serce matki (film 1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tytułu polskiego filmu. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Serce matki
Gatunek dramat
Data premiery 1938
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 83 min
Reżyseria Michał Waszyński
Scenariusz Leon Trystan
Główne role Stanisława Angel-Engelówna,
Irena Malkiewicz-Domańska,
Lidia Wysocka,
Ina Benita
Muzyka Ivo Wesby
Zdjęcia Albert Wywerka
Scenografia Jacek Rotmil,
Stefan Norris
Montaż Czesław Raniszewski
Produkcja Stanisław Szebego
(kierownik produkcji)
Wytwórnia Terra-Film

Serce matki – polski film fabularny z 1938 roku. Ekranizacja powieści Antoniego Marczyńskiego o tym samym tytule.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Młoda nauczycielka Maria nawiązuje romans z przygodnie poznanym żonatym mężczyzną, Wiesławem Borzęckim. Owocem krótkotrwałego związku jest córka Krysia, która po urodzeniu jest wychowywana przez ojca i jego żonę Elżbietę, która zbiegiem przypadku jest znajomą Marii. Wiedziona miłością matczyną Maria nie potrafi zerwać kontaktu z własnym dzieckiem. Podążając za dziewczynką zatrudnia się jako służąca w internacie, gdzie obie zbliżają się do siebie. Przybywający tam Wiesław odkrywa obecność Marii w pobliżu Krysi, a jednocześnie sam dowiaduje się prawdy, że dziewczynkę nie urodziła jego żona, lecz przygodna kochanka Maria. Postanawia we troje ułożyć sobie życie od nowa, jednak w trakcie podróży, ginie w wypadku, gdy w prowadzone przez niego auto uderza pociąg. Będąca w poważnym stanie Krysia zostaje uratowana dzięki przetoczeniu krwi od Marii, co przeprowadza przybyła na miejsce Elżbieta, będąca lekarzem. Obie kobiety obiecują dziewczynce wspólną opiekę nad nią.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

W recenzji filmu z początku 1939 całkowicie nieprzychylną opinię wyraził Tadeusz Sobolewski, który skrytykował zarówno niemoralny temat filmu jak i sposób produkcji[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Sobolewski. Z ekranów. „Polskie” filmy. „Prosto z Mostu”. Nr 4, s. 5, 22 stycznia 1939. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]