Serengetilagus praecapensis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Serengetilagus praecapensis
Dietrich, 1941
Okres istnienia: miocen-pliocen
Czaszka S. praecapensis ze zbiorów Naturkunde Museum, Berlin
Czaszka S. praecapensis
ze zbiorów Naturkunde Museum, Berlin
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Podrodzina Archaeolaginae[1]
Rodzaj Serengetilagus
Dietrich, 1941
Gatunek S. praecapensis

Serengetilagus praecapensis – gatunek wymarłego ssaka z rodziny zającowatych zamieszkującego od miocenu do pliocenu północne tereny obecnej Tanzanii. Kopalne ślady występowania gatunku odkryto w Laetoli – stanowisku archeologicznym w północnej Tanzanii[2]. Gatunek charakteryzował się szeregiem specyficznych cech nieznanych u innych zajęczaków[3].

Historia odkrycia i badań[edytuj | edytuj kod]

W latach 1938–1939 niemiecki paleontolog Ludwig Kohl-Larsen zebrał w Laetoli 76 okazów kości należących do wymarłego ssaka nieznanego gatunku. Na podstawie tych okazów Wilhelm Dietrich opisał gatunek w roku 1941[2] oraz 1942[4], lecz nie wskazał holotypu[5]. Nowo odkryty rodzaj ulokował wówczas w podrodzinie Palaeolaginae[1]. Prowadzący późniejsze badania MacInnes opisał 21 okazów zebranych przez brytyjskich paleontologów Louisa i Mary Leakeyów w 1935 roku[3]. W roku 1964 kolejny badacz, Gureev, proponował ulokowanie rodzaju jako plemienia w podrodzinie Leporinae[1]. W 1987 roku C. Davies sugerował istnienie dwóch podgatunków[5], wprowadzając rozróżnienie gatunków badanych na podstawie znalezisk z Ndolanya Beds i z Laetoli Beds. Osobniki, których kości odnaleziono w Ndolanya Beds miały między innymi grubą pustą w środku kość w tylno-dolnej części czaszki, otaczającą ucho środkowe i ucho wewnętrzne (ang. auditory bulla). Kopalne ślady zającowatych z rodzaju Serengetilagus odnajdywane są w kilku lokalizacjach, między innymi: w formacji Adu-Asa (5,8–5,2 mln) i w Middle Awash (Etiopia). Winkler (2003) opisała żuchwę z wczesnego pliocenu (4,22–42 mln) z Lothagam (Kenia). W 2007 zespół paleontologów (López-Martínez et al.) wskazał na istotne cechy morfologiczne uzębienia, które sugerują bliższe pokrewieństwo opisanego gatunku z królikami niż zającami, i ulokował rodzaj Serengetilagus w podrodzinie Archaeolaginae[1]. Trwają dalsze badania i dyskusje na temat klasyfikacji[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Nieves López-Martínez, Andossa Likius, Hassane Mackaye, Patrick Vignau i inni. A new Lagomorph from the Late Miocene of Chad (Central Africa). „Revista Española de Paleontología”. 22 (1), s. 1-20, 2007. ISSN 0213-6937 (ang.). 
  2. a b Wilhelm Otto Dietrich: Die säugetierepaläontologischen Erhebnisse der Kohl-Larsen’schen Expedition 1937-1939. Stuttgart: Geologie und Paleontologie, 1941, s. 217-222, seria: http://www.rhinoresourcecenter.com/pdf_files/133/1336262568.pdf.
  3. a b c Alisa J. Winkler, Tomida Yukimitsu: The Lower Third Premolar of Serengetilagus praecapensis (Mammalia: Lagomorpha: Leporidae) from Laetoli, Tanzania W: "Paleontology and Geology of Laetoli: Human Evolution in Context". Springer, 2011, s. 55-66. DOI: 10.1007/978-90-481-9962-4_3. ISBN 94-007-2928-6.
  4. Wilhelm Otto Dietrich. Ältestquartäre Säugetiere aus der südlichen Serengeti, Deutsch-Ostafrika. „Palaeontographica”. 94A, s. 43–133, 1942 (niem.). 
  5. a b C. Davies: Laetoli a Pliocene site in northern Tanzania. Oxford: Clarendon Press, 1987, s. 190-194.