Sergiusz (Pietrow), biskup czarnomorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy biskupa Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Zobacz też: Sergiusz (Pietrow) – metropolita odeski.
Sergiusz
Stiefan Pietrow
biskup czarnomorski i noworosyjski
Ilustracja
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1864
stanica Aksajska
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1935
monaster Privina Glava
biskup czarnomorski i noworosyjski
Okres sprawowania 1913–1918(?)
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji
Śluby zakonne 1892
Diakonat 1892
Prezbiterat 7 listopada 1892
Sakra biskupia 12 lutego 1899
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 lutego 1899
Miejscowość Tomsk
Konsekrator Makary (Niewski)
Współkonsekratorzy Metody (Gierasimow), Innocenty (Sołodczin)

Sergiusz, imię świeckie Stiefan Aleksiejewicz Pietrow (ur. 30 stycznia 1864 w stanicy Aksajskiej, zm. 24 stycznia 1935 w monasterze Privina Glava na Fruškiej gorze) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Dońskie Seminarium Duchowne w 1886. Chociaż od dzieciństwa pragnął zostać kapłanem, podczas nauki w szkole przeżył okres wątpliwości i duchowych rozterek. Zamieszkał w Tomsku, gdzie jego wuj, biskup Włodzimierz, był ordynariuszem miejscowej eparchii. W Tomsku spotkał duchownych służących w misji duchownej na Ałtaju i zapragnął się do nich przyłączyć. Nie był jednak pewien powołania mniszego i dlatego wyjechał z Tomska do Moskwy, gdzie ukończył studia na wydziale historyczno-filologicznym w 1890[1]. Jeszcze w tym samym roku, po wysłuchaniu kilku wykładów na kursach dla misjonarzy przy Kazańskiej Akademii Duchownej, dołączył do misji ałtajskiej. W 1892 został postrzyżony na mnicha, zaś 7 listopada tego samego roku przyjął święcenia kapłańskie. Mianowano go asystentem przełożonego misji prawosławnej w Kirgizji[1].

12 lutego 1899 w prywatnej cerkwi biskupów tomskich przyjął chirotonię biskupią z rąk biskupa tomskiego i barnaułskiego Makarego. Został wówczas biskupem bijskim, wikariuszem eparchii tomskiej. Po dwóch latach Święty Synod wyznaczył go na ordynariusza eparchii omskiej. W 1903 został z kolei biskupem pomocniczym eparchii wileńskiej i litewskiej z tytułem biskupa kowieńskiego. W 1907 przeniesiono go do eparchii chersońskiej jako jej wikariusz, biskup nowomyrhorodzki. W 1913 stanął na czele eparchii suchumskiej[1]. Jeszcze w tym samym roku został biskupem czarnomorskim i noworosyjskim[2].

Podczas wojny domowej w Rosji emigrował do Konstantynopola, a stamtąd do Jugosławii. Przyłączył się do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, jednak nie objął żadnej katedry biskupiej, lecz zamieszkał w monasterze Privina Glava na Fruškiej gorze. Tam też zmarł i został pochowany[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]