Serhij Melnyczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Serhij Melnyczuk
ilustracja
Data urodzenia 26 stycznia 1972
Zawód, zajęcie wojskowy

Serhij Petrowycz Melnyczuk, ukr. Сергій Петрович Мельничук (ur. 26 stycznia 1972) – ukraiński wojskowy i polityk, dowódca batalionu „Ajdar”, deputowany VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę wojskową, kształcąc się w specjalności inżyniera radiowego. Do 2004 był zawodowym wojskowym, odchodząc ze służby w stopniu majora. Pracował później na dyrektorskich stanowiskach w sektorze prywatnym[1].

W 2014 w okresie konfliktu na wschodniej Ukrainie powrócił do służby, został komendantem batalionu obrony terytorialnej „Ajdar”[1]. Kierowana przez niego jednostka wzbudzała liczne kontrowersje m.in. z uwagi na korzystanie przez jej żołnierzy z symboliki neonazistowskiej[2][3]. Przedstawiciele Amnesty International oskarżyli członków batalionu o zbrodnie wojenne – jego członkowie mieli dokonywać m.in. porwań, szantaży i przeprowadzać egzekucje[3][4].

W wyborach parlamentarnych w 2014 Serhij Melnyczuk kandydował z trzeciego miejsca na liście krajowej Partii Radykalnej Ołeha Laszki, uzyskując mandat posła do Rady Najwyższej[5]. W lutym 2015 został wykluczony z frakcji, dołączył do grupy poselskiej Ihora Jeremejewa. W czerwcu 2015 parlament pozbawił go immunitetu (nie wyrażając jednak zgody na jego tymczasowe aresztowanie) w związku z postępowaniem karnym dotyczącym porwania i organizowania grupy przestępczej o charakterze zbrojnym[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Мельничук Сергей Петрович (ros.). lb.ua, 3 czerwca 2015. [dostęp 2015-07-13].
  2. The women fighting on the frontline in Ukraine (ang.). theguardian.com, 5 marca 2015. [dostęp 2015-07-13].
  3. a b Kijów boi się własnych bojówek. „Ajdar może zrobić przewrót wojskowy”. tvp.info, 8 listopada 2014. [dostęp 2015-07-13].
  4. Ukraine: Abuses and war crimes by the Aidar Volunteer Battalion in the north Luhansk region (ang.). 8 września 2014. [dostęp 2015-07-13].
  5. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2015-07-13].