Seweryn Wilimowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seweryn Wilimowski
kapitan dyplomowany piechoty kapitan dyplomowany piechoty
Data urodzenia 14 grudnia 1894
Data śmierci 1 sierpnia 1977
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Brygada Ochrony Pogranicza
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VII
Stanowiska szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Seweryn Józef Leopold Wilimowski (ur. 14 grudnia 1894, zm. 1 sierpnia 1977) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Seweryn Józef Leopold Wilimowski urodził się 14 grudnia 1894 roku w rodzinie Leopolda (1863–1943) i Anieli z Kozłowskich (1865–1932)[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był Galicyjski Pułk Piechoty Nr 30 ze Lwowa[2].

Do Wojska Polskiego został przyjęty w stopniu podporucznika z byłej c. i k. Armii[3]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Obozie Internowanych Nr 5 w Strzałkowie, a jego oddziałem macierzystym był 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1359. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 56 pułk piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie[5]. W 1923 roku pełnił służbę w w Oddziale V Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu, pozostając oficerem nadetatowym 56 pp[6]. W maju następnego roku został przeniesiony do 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu[7][8]. Z dniem 20 lipca 1925 roku został przydzielony do oddziału macierzystego (57 pp) z jednoczesnym przeniesieniem służbowym na okres trzech miesięcy do 7 pułku strzelców konnych wielkopolskich w Poznaniu celem praktycznego zapoznania się z organizacją, uzbrojeniem i regulaminami kawalerii. Z dniem 1 listopada 1925 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1925/1927. Z dniem 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[9]. W 1928 roku był szefem sztabu 4 Brygady Ochrony Pogranicza w Czortkowie. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony z KOP do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[10][11][12][13]. Z dniem 1 czerwca 1934 roku został skierowany na miesięczną praktykę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Z dniem 30 czerwca 1934 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII[14]. W latach 1935–1939 był starostą powiatu krotoszyńskiego.

Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Aleksandrą Kiewnarską miał syna Seweryna. Jego drugą żoną była Irena Urbanowska (1904–1991)[1].

Seweryn Wilimowski (ur. 11 lutego 1922 roku w Poznaniu, zm. 8 listopada 1980 roku w Szczecinie) w okresie okupacji należał do Armii Krajowej. Był żołnierzem Kedywu Podokręgu AK Rzeszów, kierowanego przez Zenona Sobotę ps. „Świda”. Po wojnie, będąc kierownikiem w Centrali Przeładunków Węglowych na Wybrzeżu „Huk” zatrudniał ludzi niewykwalifikowanych w obsługiwaniu parowozów przetokowych, przez co dochodziło do częstych awarii[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego ↓.
  2. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 340, 546.
  3. Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 127.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 175, 944.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 60.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 101, 284, 416, w tym roku zajmował 1239. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 52 z 29 maja 1924 roku, s. 302.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 262, 360.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 130, 192, w tym roku zajmował 397. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 307.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 471, w tym roku zajmował 174. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty.
  12. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 12.
  13. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 38, w tym roku zajmował 165. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 247, 287.
  15. IPN Sz 009/975 ↓.
  16. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 43.
  18. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 546.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]