Shakuen Eichō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Shakuen Eichō 釋圓榮朝
Data śmierci 1247
Szkoła rinzai i buddyzm ezoteryczny tendai
Nauczyciel Eisai Myōan
Następca Zōsō Rōyo
Zakon mahajana

Shakuen Eichō (zm. 1247; jap. 釋圓榮朝) – japoński mnich buddyjski, który, chociaż był uczniem mistrza zen szkoły rinzai Eisaia Myōana, ostatecznie został kapłanem szkoły tendai.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Nie wiadomo, kiedy urodził się i skąd pochodził. Jako chłopiec rozpoczął praktykę jak większość ówczesnych mnichów w systemie szkoły tendai, który zawierał zarówno nauki ezoteryczne jak i egzoteryczne[1].

Po przybyciu do Kamakury został w 1199 roku uczniem Eisaia Myōana. Praktykował zen bardzo zdecydowanie i wytrwale. Po jakimś czasie został przez Eisaia uznany jego spadkobiercą w linii przekazu huanglong (jap. ōryō)[1].

Chociaż początkowo wydawało się, że będzie nauczał typowego dla tego okresu zenu synkretycznego, łączącego nauki zen z naukami ezoterycznymi, to jednak pod jego kierunkiem zen został całkowicie wchłonięty, bez zachowania swojej tożsamości, przez ogólną strukturę buddyzmu mahajany. Jego głównym zainteresowaniem cieszył się ezoteryczny aspekt szkoły tendai[1].

Na początku okresu jōō, czyli w roku 1222 lub 1223, założył klasztor Chōraku w dystrykcie Gumma (w regionie Kantō), którego został także pierwszym opatem. Przyciągnął wielu uczniów, z których niektórzy zyskali później sławę u innych nauczycieli, jak np. Jinshi Eison (1195–1272), Muhon Kakushin (1207–1298) czy też Enni Ben’en (1202–1280)[2]. Jest znany w historii szkoły rinzai właśnie przez swoich uczniów[3].

Uczeń Shakuena Zōsō Rōyo (1193-1276) został jego następcą w Chōraku-ji, który to klasztor uważany był za świątynię szkoły tendai.

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 23
  2. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 24
  3. [1] The Illustrated Encycylopedia of Zen Buddhism, str. 189

Bibliografia i źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan''. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.