Siedmiozgłoskowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Siedmiozgłoskowiec – forma wierszowa złożona z siedmiu sylab.

Szereg siedmiosylabowy, najczęściej dwu- albo trzyakcentowy, pojawia się na ogół jako samodzielny wers w wierszach izosylabicznych, przeplatanych i różnowersowych lub też jako komponent w dłuższych wersach sylabicznych[1].

Wolno i sennie chodzą
po jasnym tle błękitu
złocisto-białe chmurki
z połyskiem aksamitu.
Niekiedy się zesrebrzy
pod słońca blask z ukosa
jaskółka śmigła, czarna,
sunąca przez niebiosa.
Kazimierz Przerwa-Tetmajer, W lesie

Siedmiozgłoskowy jest pierwszy człon polskiego trzynastozgłoskowca[2]. Segment siedmiosylabowy może się sylabotonizować w kierunku anapestycznym lub jambicznym[3]. Siedmiozgłoskowy odcinek anapestyczny występuje w strofie mickiewiczowskiej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 288.
  2. Aleksandra Okopień-Sławińska, Trzynastozgłoskowiec, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław 2002, s. 545.
  3. Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, Kraków 2003, s. 65.
  4. Teresa Kostkiewiczowa, Mickiewiczowska strofa [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław 2002, s. 283.