Siegfried Palm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siegfried Palm
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1927
Barmen
Pochodzenie niemieckie
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 2005
Frechen
Instrumenty wiolonczela
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód wiolonczelista, pedagog
Powiązania Międzynarodowe Letnie Kursy Nowej Muzyki w Darmstadcie, Królewska Akademia Muzyczna (Szwecja)
Instrument
wiolonczela
Giovanni Grancino (Mediolan, 1708)
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order Zasługi Nadrenii Północnej-Westfalii Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN

Siegfried Palm (ur. 25 kwietnia 1927 w Barmen, obecnie Wuppertal, zm. 6 czerwca 2005 we Frechen)[1]niemiecki wiolonczelista i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1933–1945 uczył się gry wiolonczelowej pod kierunkiem swego ojca Siegfrieda Palma, wiolonczelisty w orkiestrze miejskiej Wuppertal. W latach 1950–1953 uczestniczył w letnich kursach mistrzowskich prowadzonych przez Enrico Mainardiego w Würzburgu, Salzburgu, Lucernie i Rzymie[1][2][3].

W latach 1977–1981 był dyrektorem generalnym Deutsche Oper BerlinInformacje powiązane z artykułem „Deutsche Oper Berlin” w Wikidanych. W 1982 został wybrany prezesem Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM), stanowisko to piastował do 1987; a w 1988 został prezesem niemieckiej sekcji tego Towarzystwa – Deutsche Gesellschaft für Neue Musik (GNM)[1][3][4]. Pełnił również funkcję prezesa European String Teachers Association (ESTA)[2].

Kariera artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Był pierwszym wiolonczelistą w orkiestrze miejskiej Lubeki (1945–1947) oraz w radiowych orkiestrach symfonicznych w Hamburgu (NDR Sinfonieorchester, 1947–1962) i w Kolonii (WDR Sinfonieorchester, 1962–1968)[1][3].

Jako kameralista przez 12 lat występował z Hamann Quartet, specjalizującym się w nowej muzyce (1950–1962), następnie od 1965 w duecie z pianistą Aloysem Kontarskym, a w latach 1967–1973 w Trio Köln, ze skrzypkiem Maksem Rostalem i pianistą Heinzem Schröterem. Pod koniec lat 80. założył własne trio z pianistą Brunem Canino i skrzypkiem Saschko Gawriloffem[1][5].

Jako solista zyskał światowy rozgłos wykonując muzykę współczesną, zwłaszcza kompozycje uchodzące za niewykonalne[5]. Odegrał wiodącą rolę w rozwoju techniki wiolonczelowej[1][5]. Jego wykonania były inspiracją dla wielu kompozytorów, którzy pisali dla niego i często mu dedykowali swoje kompozycje, powierzając mu ich prawykonania – jak np. zaprzyjaźnieni z nim Bernd Alois Zimmermann: Canto di speranza (1957), Sonatę na wiolonczelę (1960), Concerto en forme de „pas de trois” (1966) Intercommunicazione (1967) i 4 kurze Studien na wiolonczelę (1970) oraz Krzysztof Penderecki: Sonatę na wiolonczelę i orkiestrę (1964), Capriccio per Siegfried Palm (1968) i Koncert wiolonczelowy (1972)[1][5].

Wśród innych słynnych kompozytorów, których utworów był prawykonawcą i często adresatem byli: Boris Blacher (Violoncello–Konzert), Wolfgang Fortner (Zyklus, New–Delhi–Musik), Johannes Fritsch (SUL B); Morton Feldman (Cello and Orchestra), Mauricio Kagel (Siegfriedp’), Rolf Liebermann (Essai 81), Iannis Xenakis (Nomos Alpha), György Ligeti (Koncert wiolonczelowy), Isang Yun (Nore, Glissées), Wolfgang Rihm (Monodram, Fremde Szene) i inni[1][5].

Grał na wiolonczeli Giovanniego Grancino z 1708[1].

Działalność pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1962 był profesorem w Hochschule für Musik und Tanz Köln, a w latach 1972–1976 dyrektorem tejże uczelni[1][3]. Od 1962 wykładał na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, od 1966 w Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie, w 1969 i 1972 w Dartmouth College w Hanover, w latach 1970–1990 na letnich kursach w Marlboro, w 1971 w Akademii Sibeliusa w Helsinkach, w 1972 na kursach w Breukelen[1][2][3].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Rudolf Lück: Palm, Siegfried (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2006-01-18. [dostęp 2020-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-27)]. via Oxford University Press.
  2. a b c d e Siegfried Palm (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2005-06-21. [dostęp 2020-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-27)].
  3. a b c d e Cichoń 2002 ↓, s. 321.
  4. Chodkowski 1995 ↓, s. 668.
  5. a b c d e f g Cichoń 2002 ↓, s. 322.
  6. Chevalier du Violoncelle & Grande Dame du Violoncelle Certificate Awards (ang.). W: EvaJanzer Memorial Cello Center [on-line]. 2003. [dostęp 2020-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-28)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Cichoń: Palm Siegfried. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 7: N-Pa część biograficzna. Kraków: PWM, 2002, s. 321-322. ISBN 83-224-0808-0. (pol.)
  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]