Skała (obwód winnicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skała
Скала
Ilustracja
Dwór
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon oratowski
Powierzchnia 2,292 km²
Wysokość 207 m n.p.m.
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

699
304,97 os./km²
Nr kierunkowy +380 4330
Kod pocztowy 22616
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Skała
Skała
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Skała
Skała
Ziemia49°18′15″N 29°24′01″E/49,304167 29,400278
Portal Portal Ukraina

Skała[1] (ukr. Скала[2]) – wieś na Ukrainie w rejonie oratowskim, obwodu winnickiego, nad rzeką Rośką.

Quote-alpha.png
Za Winnicą na prawym brzegu Bohu, w okolicy zwanej Skałą, ku wsi Sabarówce jest na błoniu nad brzegiem płaski kamień, a raczéj skała, a na niéj wyraźnie wykute kopyta końskie, racice krowie, sierp, motyka. Podanie mówi, że św. Jerzy dopędził wiedźmę, która wdowie krowę wydajała, zabił ją, ona rozlała mléko, opuściła sierp, ślady kopyt konia na wieczne czasy na skale pozostały. Aleksandrowi Grozie ten kamień podał treść do jego powieści Śmieciński.[3]

Zamek, dwór[edytuj | edytuj kod]

  • zamek obronny zburzony w trakcie napadu Tatarów[4]
  • stary dwór wybudowany w obrębie zamku;
  • nowy, murowany piętrowy dwór[5] wybudowany w 1810 r.[6] przez Jakuba Zbyszewskiego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skała, pow. taraszczański, wł. Zbyszewskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  2. Skała na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
  3. Eustachy Iwanowski, Rozmowy o polskiéj koronie, na str. 539
  4. a b Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 10: Województwo bracławskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 357-358, ISBN 83-04-04314-9, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  5. Antoni Urbański: ''Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, (IV cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1929, s. 100.
  6. Urbański podaje 1910