Skoroszowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skoroszowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat strzeliński
Gmina Strzelin
Liczba ludności (III 2011) 139[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 57-100[2]
Tablice rejestracyjne DST
SIMC 0880640
Położenie na mapie gminy Strzelin
Mapa lokalizacyjna gminy Strzelin
Skoroszowice
Skoroszowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skoroszowice
Skoroszowice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Skoroszowice
Skoroszowice
Położenie na mapie powiatu strzelińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu strzelińskiego
Skoroszowice
Skoroszowice
Ziemia50°41′50″N 16°58′31″E/50,697222 16,975278

Skoroszowicewieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Strzelin.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Skoroszowice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0880656 Myszkowice przysiółek

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi Skoroszowice pojawiły się w II połowie XVI wieku, jako Skorosowitz, Kurschwitz[5]. Była własnością rodu von Rachenow (Reichau). W 1598 roku została przekazana Annie z domu von Reichau, wdowie po Balzerze Sterzenie. W XVII wieku właścicielami byli: Sigmund von Zedlitz (od 1626), a następnie jego potomkowie, Kaspar von Abschatz und Kummernick (od 1640), Karl Friedrich von Hoberg (od 1653), po nim Karl Friedrich i Johann Friedrich von Nimptsch. W 1712 roku wioska należała do Hansa Christopha von Burgsdorf, a potem przynajmniej do 1830 roku, rodu von Langenau. W roku 1785 wieś wzmiankowana, jako Korschwitz, pod tą nazwą funkcjonowała do końca II wojny światowej.

Pałac w Skoroszowicach[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części wsi znajduje się zespół pałacowo-folwarczny, z zabudowaniami gospodarczymi od zachodu i parkiem od wschodu. Obiekt zbudowany w 3. ćwierci wieku XVII lub na początku wieku XVIII, był przebudowywany w latach 20. XX wieku (rozbudowa w kierunku północnym i południowym, częściowa zmiana układu wnętrz i elewacji) oraz w latach 70. XX wieku (zabudowanie narożnika południowo-zachodniego, częściowa adaptacja poddasza, przebudowa ganku od wschodu). Położony między folwarkiem a parkiem, od wschodu znajduje się fasada. Pałac jest murowany, tynkowany, na planie prostokąta, z przybudówkami na rzucie prostokąta od pn. i pd., gankiem od wsch. i tarasem od zach. Piętrowy z użytkowym poddaszem, podpiwniczony; przybudówka pn. parterowa. Dwutraktowy z amfiladowym układem pomieszczeń i korytarzem pomiędzy traktami. W centralnej części parteru obszerny hall od wschodu i sala reprezentacyjna od zachodu, układ pozostałych pomieszczeń częściowo zmieniony. Po południowej stronie hallu reprezentacyjna klatka schodowa ze schodami krętymi z duszą, druga klatka w południowej osi skrajnej ze schodami dwubiegowymi. W piwnicach i na parterze sklepienia kolebkowe z lunetami i stropy w pozostałych kondygnacjach. Zachowaną częściowo posadzkę ceramiczną datuje się na przełom XIX/XX wieku. W pałacu znajduje się marmurowy kominek o formach neorenesansu włoskiego z 3. ćwierci wieku XIX., meble gdańskie datowane na 4. ćwierć XIX wieku: cztery krzesła, fotel, stół, szafa, dwie serwantki i kredens m.in. z herbami Gdańska, Elbląga i Oliwy z płaskorzeźbionymi scenami figuralnymi, hermami, groteską i ornamentem akantowym; fortepian firmy Rittmüller z Getyngi z 4. ćwierci XIX wieku.

Pałac mieści się w parku krajobrazowym, założonym w 3. ćwierci XIX wieku, przekształconym na przełomie XIX/XX wieku(m.in.: utworzono staw na istniejącym kanale) i w okresie międzywojennym. W zachowanym starodrzewie wyróżnić możemy: cisy, akacje, dęby, lipy i platan.

W pałacu obecnie mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla młodzieży w wieku 16–24 lat upośledzonej umysłowo w stopniu lekkim i umiarkowanym, często z dodatkowymi schorzeniami jak: epilepsja, mózgowe porażenie dziecięce (jednostronne), wady serca i inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. Katalog zabytków sztuki w Polsce, pod red. J. Pokory, seria nowa, t. IV, z. 4, Warszawa 2006: Województwo wrocławskie (dolnośląskie), pod red. E. Kołaczkiewicz. (źródło: http://www.skoroszowice.pl/index.php/historia-szkoly)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]