Skrzydło laminarne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
P-51 - pierwszy zachodni samolot zaprojektowany ze skrzydłem laminarnym

Skrzydło laminarne – odmiana skrzydła samolotu którego profil jest tak dobrany, aby zmaksymalizować powierzchnię skrzydła, nad którą powietrze przepływa laminarnie. Skrzydła laminarne charakteryzują się niskim oporem aerodynamicznym, są cieńsze niż skrzydła o klasycznym profilu, krawędź natarcia jest bardziej zaostrzona, a górne i dolne powierzchnie skrzydeł są zazwyczaj symetryczne. Maksymalna grubość skrzydeł laminarnych znajduje się zazwyczaj mniej więcej w połowie długości cięciwy (waha się pomiędzy 35-70%), profile klasyczne maksymalną grubość mają na jednej czwartej długości cięciwy[1].

Utrzymanie laminarnej warstwy przyściennej jest możliwe tylko w niewielkim zakresie małych kątów natarcia i jest wrażliwe na odkształcenia i zabrudzenia opływanej powierzchni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym na świecie samolotem z profilem laminarnym płata IAW-743 był bombowiec PZL.37 Łoś zaprojektowany przez Jerzego Dąbrowskiego w latach 30. w fabryce PZL w Warszawie[2].

Pierwszym samolotem zaprojektowanym ze skrzydłem laminarnym na Zachodzie był North American P-51 Mustang, ale ówczesna technologia nie pozwalała na wytwarzanie powierzchni o odpowiednio wysokiej jakości i w praktyce część zalet tego profilu nie była wykorzystana[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Conventional Airfoils And Laminar Flow Airfoils (ang.). [dostęp 2010-12-18].
  2. Jerzy B. Cynk: Samolot bombowy PZL P-37 Łoś. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990. ISBN 83-206-0836-8.
  3. Laminar Flow Airfol (ang.). [dostęp 2010-12-18].