Sobór św. Jana Chrzciciela w Przemyślu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku bizantyjsko - ukraińskiego w Przemyślu
Distinctive emblem for cultural property.svg A-429 z dnia 6 września 1983
archikatedra
Ilustracja
Fasada soboru greckokatolickiego w Przemyślu
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Przemyśl
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
eparchia przemysko-warszawska
Wezwanie św. Jana Chrzciciela
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki Ikona Matki Bożej Pacławskiej.
Położenie na mapie Przemyśla
Mapa konturowa Przemyśla, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku bizantyjsko - ukraińskiego w Przemyślu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku bizantyjsko - ukraińskiego w Przemyślu”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku bizantyjsko - ukraińskiego w Przemyślu”
Ziemia49°46′51″N 22°46′13″E/49,780833 22,770278

Sobór św. Jana Chrzcicielakościół archikatedralny obrządku greckokatolickiego w Przemyślu, dawny jezuicki kościół rzymskokatolicki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zabytkowy ikonostas z 2 poł. XVII w.

Świątynia została wybudowana przez jezuitów w latach 1626–1632. Prawdopodobnie późniejsze prace dekoracyjne wykonał w niej snycerz Stefan Grodzicki, który pracował dla jezuitów w Przemyślu we wrześniu 1773[1]. Po skasowaniu zakonu jezuitów przez cesarza Józefa kościół św. Ignacego Loyoli służył jako magazyn. Opuszczony i niszczejący został przejęty przez diecezję rzymskokatolicką i wyremontowany w 1904 roku. Pod wezwaniem Serca Pana Jezusa pełnił funkcję kościoła garnizonowego. Od 1957 roku odprawiano w nim również liturgię w rycie bizantyjsko-ukraińskim, a w 1991 roku archieparchia przemysko-warszawska otrzymała zespół pojezuicki na własność w miejsce kościoła pw. Św. Teresy oo. Karmelitów, który sprawował rolę greckokatolickiej katedry przed wojną.

Przed ołtarzem głównym zainstalowano zabytkowy ikonostas należący do zachodnioukraińskiego malarstwa cerkiewnego, który powstał w latach 80. XVII w. dla cerkwi klasztornej w Szczepłotach koło Krakowca. Po kasacie monasteru w 1788 trafił do drewnianej cerkwi pw. Św. Mikołaja w Lubaczowie, później do nowej murowanej świątyni w tym mieście. Stamtąd w 1979 przeniesiony został do lubaczowskiego Muzeum, a w 1993 zajął obecne miejsce.

W budynkach byłego klasztoru znajduje się Muzeum Archidiecezjalne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]