Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Dmitrowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Собор Успенский
Distinctive emblem for cultural property.svg 5010045000[1] z dnia 30.08.1960
sobór parafialny
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Obwód  moskiewski
Miejscowość Coat of Arms of Dmitrov (Moscow oblast).png Dmitrow
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Parafia Zaśnięcia Matki Bożej w Dmitrowie
Wezwanie Zaśnięcia Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 15/28 sierpnia
Położenie na mapie obwodu moskiewskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu moskiewskiego
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Ziemia56°20′39,1″N 37°31′14,3″E/56,344194 37,520639
Dolna kaplica

Sobór Zaśnięcia Matki Bożejprawosławny sobór w Dmitrowie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fundatorem soboru był książę Jurij Iwanowicz, brat Wasyla III. Budynek powstał najprawdopodobniej po 1510[2]. Wzorem dla twórców obiektu był Sobór Archangielski w kompleksie moskiewskiego Kremla[2]. Sobór jest budowlą dwukondygnacyjną, z przedsionkiem i prezbiterium wyraźnie niższymi niż zwieńczona pięcioma cebulastymi kopułami nawa. W bocznych ścianach obiektu zlokalizowano po dziesięć ostrołukowych okien (w grupach po dwa obok siebie), w górnych partiach umieszczono freski ze scenami biblijnymi, zaś ponad portalami prowadzącymi do soboru – płaskorzeźby ze scenami Ukrzyżowania oraz z postacią św. Jerzego nadnaturalnej wielkości[2].

W 1790 dokonano przebudowy dachu soboru[3], natomiast w latach 1823 i 1841 dobudowano do niego dwie nawy boczne, usytuowane od północy i od południa. W latach 1793–1796 wzniesiono również dzwonnicę soboru, nadbudowaną w 1820 (projekt M. Agafonowa, rozbudowa według planu A. Elkinskiego)[3].

We wnętrzu cerkwi znajduje się siedemnastowieczny ikonostas, w którym obok pierwotnie tworzących go ikon rozmieszczone zostały starsze wizerunki świętych oraz (w celu uzupełnienia kompozycji) ikony nowsze, z XIX wieku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona rejestru
  2. a b c d A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.181
  3. a b A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.182

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000, ​ISBN 5-7838-0578-5