Solinki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solinki
wieś
Ilustracja
Pomnik ofiar pacyfikacji wsi Solinki
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat bialski
Gmina Konstantynów
Liczba ludności (2011) 116[1][2]
Strefa numeracyjna 83
Kod pocztowy 21-543[3]
Tablice rejestracyjne LBI
SIMC 0014479[4]
Położenie na mapie gminy Konstantynów
Mapa lokalizacyjna gminy Konstantynów
Solinki
Solinki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Solinki
Solinki
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Solinki
Solinki
Położenie na mapie powiatu bialskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bialskiego
Solinki
Solinki
Ziemia52°08′42″N 23°06′37″E/52,145000 23,110278

Solinkiwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Konstantynów[4][5].

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Stanisława w Komarnie.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W połowie września 1943 r. lokalna grupa AK przeprowadziła atak na kolejkę wąskotorową na odcinku Mariampol - Leśna Podlaska, przewożącą niewielki oddział żandarmów i żołnierzy z tzw. Ostlegionu. W wyniku akcji dwóch żołnierzy zabito, jednak jadący w wagonie żandarmi natychmiast otworzyli ogień, ciężko raniąc Stanisława Pankowskiego ps. „Sowa”. Rannego przekazano do aresztu policyjnego, a następnie do Gestapo w Białej Podlaskiej. Wkrótce władze okupacyjne zadecydowały o przeprowadzeniu akcji pacyfikacyjnej na wsie, podejrzane o ukrywanie partyzantów biorących udział w ataku na kolejkę.

Dnia 27 września 1943 roku połączone siły Wehrmachtu, Schutzpolizei i żandarmerii otoczyły wsie: Solinki, Pasiekę, kol. Witolin, kol. Ossówkę i część wsi Komarno. Mieszkańców wypędzono z domów na drogę i pod eskortą poprowadzono w stronę wsi Ossówka, gdzie zostali zgromadzeni. Po wstępnym przesłuchaniu większość ludzi zwolniono - w tym wszystkie kobiety i dzieci. Ponad 50 mężczyzn (w tym 16 mieszkańców Solinek) zostało aresztowanych i odwiezionych do więzienia w Białej Podlaskiej. Po przeprowadzeniu śledztwa wszyscy zostali rozstrzelani w listopadzie i grudniu 1943 roku.

Tydzień później, na początku października 1943 r. w Solinkach ponownie pojawiła się żandarmeria z zamiarem aresztowania pozostałych we wsi mężczyzn. Ponieważ jednak żadnego nie zastali, aresztowali trzy kobiety, z których biciem i torturami chcieli wydobyć informację o miejscu ich ukrycia. Aresztowane kobiety zginęły następnie w nieznanych okolicznościach. Dnia 24 stycznia 1944 r. nad ranem do opustoszałych już niemal Solinek ponownie przybył oddział żandarmerii i podpalił wieś. Łącznie spłonęło wówczas 15 budynków.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorosuk J. Remesz C. Sielski R. Sroka J., Zbrodnie hitlerowskie w regionie bialskopodlaskim 1939-1944, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1977