Srebrny wiek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy epoki w historii Polski. Zobacz też: srebrny wiek - okres w kulturze rosyjskiej.
Polska w 1569 roku
Polska w 1635 roku
Polska w 1686 roku

Srebrny wiek − określenie epoki w historii Polski, obejmującej znaczną część XVII wieku.

Pojęcie "srebrnego wieku" powstało w nawiązaniu do "złotego wieku", obejmującego panowanie ostatnich Jagiellonów w wieku XVI.

Wychodząca ze złotego i wkraczająca w srebrny wiek Rzeczpospolita miała silną pozycję na arenie międzynarodowej, co było skutkiem dotychczasowej potęgi gospodarczej oraz siły militarnej. Jednak na skutek licznych wojen toczonych w wieku XVII na praktycznie wszystkich granicach, kolejno ze Szwecją (wojny polsko-szwedzkie), imperium osmańskim (wojny polsko-tureckie) i Rosją (wojny polsko-rosyjskie) oraz tłumienie powstania kozackiego przyczyniły się do stopniowego upadku siły kraju i autorytetu międzynarodowego, co miało swoją przyczynę w ruinie gospodarczej spowodowanej skutkami kolejnych wojen. Liczne wojny toczone na całym terytorium państwa przyczyniły się do całkowitego upadku handlu, będącego źródłem bogactwa państwa i szlachty, a w konsekwencji spadku poziomu życia i zubożenia społeczeństwa.

Okres ten charakteryzuje się także upadkiem tolerancji religijnej, izolacjonizmem oraz rozwojem charakterystycznej kultury sarmackiej. Niereformowany ustrój demokracji szlacheckiej, wobec rozwoju absolutyzmu w krajach ościennych, przyczynił się do paraliżu kraju i w konsekwencji do jego powolnego upadku pod kolejnymi ciosami w epoce saskiej.

Do srebrnego wieku zalicza się okres od objęcia tronu przez Wazów w 1587 roku do śmierci Jana III Sobieskiego w 1696 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małkowski T., Rześniowiecki J., Historia 2. Podręcznik do gimnazjum, wyd. Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2001, ​ISBN 83-87788-82-1
  • Wójcik Z., Historia powszechna. Wiek XVI-XVII, wyd. Historia powszechna. Wiek XVI-XVII

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]