Srokowscy herbu Jastrzębiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Jastrzębiec

Srokowscy – polski ród szlachecki pieczętujący się herbem Jastrzębiec, który wziął swoje nazwisko od miejscowości Sroki w Powiecie lwowskim, znany od XV wieku.

Protoplastą rodu był najprawdopodobniej Grzegorz, zwany Ormianinem, który w 1421 roku otrzymał wieś Sroki w nagrodę zasług od króla Władysława Jagiełły. W 1452 roku sędzia ziemski Jan z Zimnej Wody i podsędek ziemski Ścibor z Wiszni poświadczyli, że sędziowie polubowni przeprowadzili dział dóbr między Janem ze Srok i jego synem Błażejem. W 1554 roku sędziowie polubowni rozstrzygnęli spór o czwartą część stawu w Srokach pomiędzy Piotrem, Andrzejem, Pawłem i Stanisławem Srokowskimi z jednej strony a Oluchną Fiedkową Srokowską z drugiej strony[1].

Srokowscy zamieszkiwali Ziemię lwowską, gdzie brali aktywny udział w życiu politycznym kraju; część przedstawicieli rodu przeniosło się do Ziemi halickiej. Po rozbiorach Rzeczypospolitej wylegitymowali się ze staropolskiego szlachectwa w zaborze austriackim: w 1782 roku przed Lwowskim Sądem Ziemskim oraz później przed Wydziałem Stanów we Lwowie.

Członkowie rodu[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Srokowski (1872-1950) - geograf, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, założyciel i pierwszy dyrektor Instytutu Bałtyckiego
  • Konstanty Srokowski (1878-1835) - działacz polityczny i publicysta
  • Stanisław Srokowski (ur. 1936) - pisarz, poeta, prozaik, dramaturg, krytyk literacki, tłumacz, nauczyciel akademicki i publicysta.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. F. Sulimierski /red./ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (tom XI - opracowany przez Bronisława Chlebowskiego) Warszawa 1890, s. 167.