Stała de Bruijna-Newmana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stała de Bruijna-Newmana (oznaczana jako ) – stała matematyczna zdefiniowana poprzez zera funkcji

gdzie to liczba zespolona, a rzeczywista. Funkcja ma wszystkie zera rzeczywiste wtedy i tylko wtedy, gdy Stała ta jest blisko związana z hipotezą Riemanna dotyczącą miejsc zerowych funkcji dzeta Riemanna która jest równoważna z hipotezą, ze

W roku 1950 de Bruijn[1] pokazał, że co podaje w swojej pracy Newman, który początkowo podał oszacowanie Poważne badania dotyczące wartości prowadzone są od roku 1988 i są kontynuowane do dnia obecnego, co ilustruje poniższa tabelka:

Rok Ograniczenie dolne dla
1988 −50
1991 −5
1990 −0,385
1994 −4,379 · 10 −6
1993 −5,895 · 10 −9
2000 −2,7 · 10 −9
2011 −1,14541 · 10 −11[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. De Bruijn, N.G. The Roots of Trigonometric Integrals, Duke Math. J. 17, 197-226, 1950.
  2. Mathematics of Computation, www.ams.org [dostęp 2017-11-26] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]