Stanisław Łopaciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Jan Łopaciński
Ilustracja
Herb
Lubicz
Rodzina Łopacińscy herbu Lubicz
Data urodzenia 11 marca 1851
Data śmierci 23 listopada 1933
Ojciec Ignacy Dominik Łopaciński
Matka Maria Szumska
Żona

Tekla Borch

Dzieci

Euzebiusz Marian Łopaciński

Stanisław Łopaciński
ilustracja
Zawód, zajęcie prawnik
Miejsce zamieszkania Saria
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor

Stanisław Jan Ignacy Łopaciński herbu Lubicz (ur. 11 marca 1851, zm. 23 listopada 1933) – polski prawnik, adwokat, ziemianin, poseł do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, działacz społeczny,

Pochodził z odnogi saryjskiej Łopacińskich. Urodził się 11[1] lub 24[2] marca w 1851 jako syn Ignacego (1822-1882) i Marii z domu Szumskiej (1821-1851). Miał brata Józefa (1847-). Ukończył studia prawa. Został adwokatem, w tym zawodzie pracował w Kijowie. Po śmierci ojca powrócił w rodzinne strony w prowadził majątek Saria. Działał społecznie. Był prezesem Towarzystwa Rolniczego, prezesa Banku Ziemian Ziemi Witebskiej, działał w towarzystwach oświatowych i charytatywnych. Po 1905 był wybierany do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego z ziemi witebskiej, później z ziemi wileńskiej. Po wybuchu I wojny światowej współorganizował sądownictwo na Wileńszczyźnie. Był sędzią sądu okręgowego i sądu apelacyjnego w Wilnie. Jako polski poseł do rosyjskiego parlamentu działał niejawnie jako tzw. hospitant w Komitecie Narodowym Polskim. Później przeniósł się do Torunia.

Zmarł 23 listopada 1933 w wieku 82 lat. Jego żoną w 1880 została Tekla Borch, z którą miał syna Euzebiusza (1882-1961).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Łopaciński. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-09-30].
  2. Litewskie Archiwum Państwowe w Wilnie (teczka 20-1-64, str. 85a-86).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]