Stanisław Bac (junior)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bac
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1929
Lwów
Data i miejsce śmierci 18 lipca 2013
Wrocław
profesor
Specjalność: agroklimatologia
Alma Mater Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu
nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal Rodła
Złota Odznaka ZNP

Stanisław Bac (ur. 9 stycznia 1929 we Lwowie, zm. 18 lipca 2013 we Wrocławiu) – inżynier rolnictwa, agroklimatolog, profesor Akademii Rolniczej we Wrocławiu (obecnie Uniwersytet Przyrodniczy).

Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu. Ukończył studia na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, uzyskując w 1952 stopień inżyniera w zakresie ogrodnictwa, a w 1953 – stopień magistra inżyniera rolnictwa. Jeszcze podczas studiów magisterskich rozpoczął pracę w Katedrze Meteorologii i Klimatologii WSR. W 1958 uzyskał na Wydziale Melioracji WSR stopień doktora na podstawie rozprawy Wpływ mikroklimatu na fenofazy drzew owocowych, a w 1968 habilitował się w roku 1968 na podstawie rozprawy Badania nad współzależnością parowania z wolnej powierzchni wodnej, parowania terenowego i ewapotranspiracji potencjalnej. W 1969 otrzymał stanowisko docenta, w 1978 – profesora nadzwyczajnego, a w 1990 – profesora zwyczajnego.

W latach 1971–1992 był kierownikiem Katedry Agro- i Hydrometeorologii wrocławskiej Akademii Rolniczej. W latach 1984–1992 kierował Zakładem Meteorologii i Klimatologii Instytutu Geografii Uniwersytetu Wrocławskiego. Odbywał krótko- i długoterminowe staże naukowe w b. ZSRR, NRD, RFN, Holandii, Jugosławii i Czechosłowacji.

Był autorem niespełna 150 prac naukowych, w tym ponad 50 w językach obcych, 7 podręczników akademickich i 12 podręczników dla techników rolniczych i ogrodniczych. Prowadził badania w zakresie problematyki bilansów wodnych obszarów rolniczych, różnych rodzajów parowania, agrometeorologii, klimatologii. Opracował w 1996 aktualną do dzisiaj rejonizację agroklimatyczną Polski. Zajmował się też doskonaleniem aparatury naukowej – był autorem 4 patentów.

Członek honorowy Polskiego Towarzystwa Geofizycznego, wieloletni członek Rady Naukowej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz komitetów Polskiej Akademii Nauk.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Rodła, Złotą Odznaką ZNP oraz Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Geofizycznego.

Był synem prof. Stanisława Baca, agrometeorologa. Pochowany na cmentarzu Parafii Świętej Rodziny na wrocławskim Sępolnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]