Stanisław Bejger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bejger
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1929
Piątkowo
Dyrektor naczelny Polskich Linii Oceanicznych
Okres od 1966
do 1976
Poprzednik Herman Burau
Następca Tadeusz Grembowicz
Minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej
Okres od 3 lipca 1981
do 26 stycznia 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Jerzy Korzonek
Ambasador Polski w Austrii
Okres od 19 września 1988
do 20 września 1990
Poprzednik Marian Krzak
Następca Władysław Bartoszewski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Uśmiechu 40 years of victory rib.png

Stanisław Bejger (ur. 12 listopada 1929 w Piątkowie) – polski polityk i dyplomata, minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej (1981–1982), zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR (1982–1988) i ambasador Polski w Austrii w latach 1988–1990. Poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leona i Janiny. Od 1943 do 1946 był gońcem i urzędnikiem w starostwie powiatowym w Wąbrzeźnie, a w latach 1946–1951 inspektorem audycji radiowych (cenzorem) w Polskim Radiu Gdańsk. W Polskim Radio był także sekretarzem i wiceprzewodniczącym Rady Zakładowej Związków Zawodowych. W styczniu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w grudniu 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1951–1954 był zastępcą kierownika Wydziału Morskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, a w okresie 1959–1961 I sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR przy Polskich Liniach Oceanicznych w Gdyni i członkiem egzekutywy tamtejszego Komitetu Miejskiego partii. W egzekutywie KM w Gdyni zasiadał także od 1963 do 1966, a w latach 1967–1971 w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. Był także przewodniczącym Komisji Morskiej przy tymże KW.

W 1958 został absolwentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie i Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz związał się z resortem żeglugi. W latach 1961–1963 był wicekonsulem PRL w Aleksandrii, następnie (do 1966) dyrektorem Polskich Linii Oceanicznych ds. eksploatacyjnych, a w latach 1966–1976 dyrektorem naczelnym PLO.

W latach 1961–1980 był tajnym współpracownikiem wywiadu wojskowego PRL (Zarządu II Sztabu Generalnego) o pseudonimie „Rektor”[1].

Od 1976 do 1980 pełnił funkcję radcy handlowego przy Ambasadzie PRL w Helsinkach. Od 3 lipca 1981 do 26 stycznia 1982 był ministrem-kierownikiem Urzędu Gospodarki Morskiej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1982–1988 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku i zastępcą członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR. W latach 80. wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPRNowe Drogi[2] oraz piastował funkcję przewodniczącego Komisji Morskiej KC PZPR. W 1983 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Przez 2 kadencje był przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego TPPR w Gdańsku.

Był także prezesem Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego, a w 1981 prezesem Zarządu Głównego Polskiego Związku Żeglarskiego.

W latach 1985–1989 był posłem na Sejm PRL IX kadencji, a w latach 1988–1990 ambasadorem PRL/RP w Austrii.

Otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy I i II klasy[3], Złoty Krzyż Zasługi, Order Uśmiechu, a także jubileuszowy radziecki Medal jubileuszowy „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (1985)[4], bułgarski jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa (1983)[5] oraz Medal pamiątkowy „40-lecia PZPR” (1988)[6] i wiele innych odznaczeń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Brzeziński, Zapomniani dygnitarze. Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PPR/PZPR w Gdańsku w latach 1945–1990. Szkice biograficzne, Wydawnictwo IPN, Gdańsk 2013, s. 371–375.
  2. „Nowe Drogi” nr 4/1989, s. 2.
  3. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  4. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  5. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.
  6. VII Plenum KC PZPR, Książka i Wiedza, Warszawa 1988, s. 8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 70
  • A. Kępiński, Z. Kilar, Kto jest kim w Polsce – inaczej, część II, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1986, str. 25
  • Leksykon Historii Polski z 1995
  • Informacje w BIP IPN
  • Nota biograficzna w Gedanopedii