Stanisław Biniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Stanisława Binieckiego na cmentarzu wojskowym na Powązkach.

Stanisław Biniecki (ur. 29 lipca 1907 w Sławnie koło Gniezna[1], zm. 3 maja 1999 w Warszawie[2]) – polski lekarz[1] (1946), farmaceuta (1933) i chemik (1958), profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie, gdzie w 1927 zdał maturę[3]. Ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Poznańskim (1933)[4][2], a w roku 1938 obronił pracę doktorską poświęconą badaniom peroksydazom zewnątrzkomórkowym u roślin[2]. W tym okresie uzyskał stypendium Fundacji Naukowej im. Bronisława Koskowskiego i wyjechał na staż na Uniwersytet Wiedeński, gdzie pracował w Instytucie Chemii, w ze­spole naukowym prof. Ernsta Spätha[5]. Po wybuchu wojny powrócił do Polski i zaciągnął się do wojska. Został ranny; po wyjściu ze szpitala zamieszkał w Warszawie i trzy lata był słuchaczem tajnych studiów medycznych medycznych (do roku 1944)[2], które dokończył w 1946 r. uzyskując tytuł zawodowy lekarza[5]. Po habilitacji w 1946/1947[2] szybko uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego farmacji (1948)[4][2]. W roku 1958 został profesorem zwyczajnym[2].

W latach 1964–1968 był dziekanem Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Warszawie.

Prowadził prace naukowe z dziedziny syntezy środków leczniczych. Wraz z H. Ludwickim był autorem podręcznika do ćwiczeń z technologii chemicznej środków leczniczych (wydany w 1959).

Uhonorowany m.in. Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Twórca oryginalnych polskich leków[2]:

  • cytrynianu bikordyny (gapikominy) - (nazwa handl.: Bicordin tabl. 12,5 mg); wprowadzony do lecznictwa w 1970 r., obecnie już niestosowany - dawniej w chorobie wieńcowej
  • chlorowodorku todralazyny (nazwa handl. Binazin tabl. 20 mg); wprowadzony do lecznictwa w 1964, obecnie już niestosowany. Przez wiele lat był jednym z podstawowych preparatów używanych w farmakoterapii nadciśnienia tętniczego.

Jest pochowany na Cmentarzu wojskowym na Powązkach (kwatera H II, rząd 7, grób 20)[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, Janusz Kapuścik (red.), tom I: A–G (redaktor tomu Marek Halawa), Warszawa [1998], s. 122.
  2. a b c d e f g h i Cicha sława - sylwetka profesora Stanisława Binieckiego nazdrowie.pl
  3. Absolwenci – Z orlików na orły wyrośli. Stowarzyszenie Absolwentów I LO.[dostęp 2014-11-06]
  4. a b Stanisław Biniecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  5. a b Katarzyna Hanisz: Szkoła polskiej farmacji. Uczeni i ich dzieła. Prof. dr hab. Stanisław Biniecki (1907 – 1999).. [dostęp 2017-02-23].
  6. Miejsce pochówku. [dostęp 2018-09-06].