Stanisław Bogusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bogusz
Cubała
chorąży
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1890
Ołudza
Data i miejsce śmierci 26 września 1967
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 2 pułk strzelców
204 pułk piechoty
3 pułk Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Stanisław Bogusz (ur. 7 maja 1890 w Ołudzy, zm. 26 września 1967 w Warszawie) – żołnierz Wojska Polskiego na Wschodzie, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Wojciecha i Rozalii z Szubów. Absolwent szkoły powszechnej. Po zakończeniu nauki pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, a następnie jako kelner[1]. W 1912 wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do szkoły podoficerskiej. W szeregach armii rosyjskiej walczył na frontach I wojny światowej. Od 1917 był żołnierzem I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Został wyznaczony na dowódcę plutonu w 2 pułku strzelców. W 1920 wstąpił o odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 204 pułku piechoty. W stopniu chorążego objął dowództwo 3 kompanii[1]. Po reorganizacji na czele plutonu 7 kompanii 3 pułku Strzelców Podhalańskich walczył na froncie polsko-bolszewickim. We wrześniu 1920 pod Kuźnicą, przedarł się ze swym plutonem na tyły npla i porywając za sobą żołnierzy... wywołał panikę wśród szeregów przeciwnika[2]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie zdemobilizowany. Pracował w Związku Strzeleckim w Krzyżanowie, W Komisji Państwowego Monopolu Spirytusowego, a od 1933 w Zarządzie Miejskim Warszawy[2].

W okresie okupacji wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany i przesłuchiwany przez Gestapo. Zwolniony, walczył w powstaniu warszawskim[2].

Po wojnie pracował w budownictwie. Zginął tragicznie, pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach Był żonaty z Marianną z Kasperczyków, dzieci: Wacław, Izabella[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polak (red.) 1993 ↓, s. 21.
  2. a b c d Polak (red.) 1993 ↓, s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]