Stanisław Długosz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Długosz
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1925
Warszawa
Minister p.o. Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów PRL
Okres od 14 października 1988
do 23 grudnia 1988
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Wielki Oficer I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Komandor I klasy Orderu Lwa Finlandii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia)

Stanisław Długosz (ur. 19 czerwca 1925 w Warszawie) – polski polityk, doktor nauk ekonomicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył SGH. Od 1946 roku pracował w centralach handlu zagranicznego POLIMEX, a następnie VARIMEX. Należał do PZPR. W latach 1954-1957 był członkiem delegacji polskiej do Komisji Nadzoru nad zawieszeniem broni w Wietnamie. W 1972 roku został wiceministrem handlu zagranicznego. W okresie od października 1980 do grudnia 1988 był zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy RM (od 14 października do 23 grudnia 1988 był p.o. przewodniczącego w rządzie Mieczysława Rakowskiego). Następnie – do października 1990 – był związany z CUP, w którym był Podsekretarzem Stanu. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw gospodarki i polityki społecznej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jak zadłużyłem PRL. Wyd. Polska Agencja Ekologiczna, Warszawa 1995, ss. 103. ​ISBN 83-85636-09-9
  • Dyplomacja Merkurego. Wyd. Philip Wilson, Warszawa 2000, ss. 212. ​ISBN 83-7236-030-8
  • Dwunastolecie polskiej transformacji 1990-2001. Czas utracony?. Wyd. Philip Wilson, Warszawa 2004, ss. 83. ​ISBN 83-7236-153-3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Elipsa, 2000, s. 116.
  2. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (lista odznaczonych 1952-2012)
  3. a b c d Stanisław Długosz, Tomasz Bartoszewicz: Służyłem dziewięciu premierom. BGW, 1992, s. 106, 149-151

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]