Stanisław Długosz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polityka żyjącego w latach 1925–2019. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Długosz
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 14 maja 2019
Warszawa
Minister p.o. Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów PRL
Okres od 14 października 1988
do 23 grudnia 1988
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Wielki Oficer I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Komandorski I Klasy Orderu Lwa Finlandii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia)

Stanisław Józef Długosz (ur. 19 czerwca 1925 w Warszawie, zm. 14 maja 2019[1] tamże) – polski polityk, doktor nauk ekonomicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Adelajdy. Ukończył SGH. Od 1946 pracował w centralach handlu zagranicznego POLIMEX, a następnie VARIMEX. Należał do PZPR. W latach 1954–1957 był członkiem delegacji polskiej do Komisji Nadzoru nad zawieszeniem broni w Wietnamie. W 1972 został wiceministrem handlu zagranicznego. W okresie od października 1980 do grudnia 1988 był zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy RM (od 14 października do 23 grudnia 1988 był p.o. przewodniczącego w rządzie Mieczysława Rakowskiego). Następnie – do października 1990 – był związany z CUP, w którym był Podsekretarzem Stanu. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw gospodarki i polityki społecznej.

Według materiałów zgromadzonych w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej był w latach 1954–1962 tajnym współpracownikiem i kontaktem poufnym Służby Bezpieczeństwa o pseudonimach "953" i "Adam 953"[2].

Zmarł w maju 2019[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jak zadłużyłem PRL. Wyd. Polska Agencja Ekologiczna, Warszawa 1995, ss. 103. ​ISBN 83-85636-09-9
  • Dyplomacja Merkurego. Wyd. Philip Wilson, Warszawa 2000, ss. 212. ​ISBN 83-7236-030-8
  • Dwunastolecie polskiej transformacji 1990-2001. Czas utracony?. Wyd. Philip Wilson, Warszawa 2004, ss. 83. ​ISBN 83-7236-153-3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Długosz (nekrolog) (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2019-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-16)].
  2. długosz&page=1&url= Informacje w inwentarzu IPN
  3. M.P. z 2004 r. nr 42, poz. 725
  4. a b c Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Elipsa, 2000, s. 116.
  5. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (lista odznaczonych 1952-2012)
  6. a b c d Stanisław Długosz, Tomasz Bartoszewicz: Służyłem dziewięciu premierom. BGW, 1992, s. 106, 149-151

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]