Stanisław Gajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Gajewski
Data i miejsce urodzenia 18 października 1912
Kraków
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1995
Warszawa
Ambasador PRL we Francji
Okres od 6 kwietnia 1954
do 24 czerwca 1961
Poprzednik Przemysław Ogrodziński (chargé d'affaires ad interim)
Następca Jan Druto
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób Stanisława i Wacława Gajewskich na Cmentarzu Powązkowskim

Stanisław Gajewski (ur. 18 października 1912 w Krakowie, zm. 29 kwietnia 1995 w Warszawie) – polski dyplomata, urzędnik państwowy, ambasador PRL we Francji (1954–1961).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Wacława i Wandy z domu Landau. Zmarły tragicznie w 1925 ojciec był z wykształcenia chemikiem i asystentem na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dyrektorem Syndykatu Hodowlanego, matka – absolwentka nauk przyrodniczych na Uniwersytecie w Lozannie – po śmierci ojca pracowała jako nauczycielka.

Od 1915 mieszkał w Warszawie. Uczęszczał do Gimnazjów: Ziemi Mazowieckiej oraz Państwowego im. Joachima Lelewela, gdzie zdał maturę. W latach 1930–1934 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył służbę wojskową, a następnie aplikację u mecenasa Władysława Winawera.

W czasie II wojny światowej pracował jako tłumacz w firmie papierniczej u wuja, po Powstaniu Warszawskim znalazł się w Częstochowie.

Po zakończeniu działań wojennych pracował w ministerstwie sprawiedliwości na zaproszenie Leona Chajna (1944–1945). W 1945 rozpoczął pracę dla MSZ, był m.in. kierownikiem Wydziału Konsularnego oraz attaché w Ambasadzie RP (PRL) w Czechosłowacji. Był szefem polskiej misji dyplomatycznej Międzynarodowej Komisji Krajów Neutralnych ds. repatriacji jeńców.

Od 1954 do 1961 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Paryżu. Z powodu "skandalu obyczajowego" usunięty ze służby dyplomatycznej[1], pracował jako doradca Prezydium Sejmu ds. stosunków zagranicznych.

Nim przystąpił do PZPR, należał do Stronnictwa Demokratycznego[2]. Początkowo żonaty z lekarką – absolwentką UW Janiną Milejkowską (ślub wzięli w listopadzie 1939), następnie był drugim mężem Zofii Chądzyńskiej[3]. Miał brata Wacława – profesora genetyki, członka PAN.

Odznaczony przez prezydenta Charlesa de Gaullea francuskim Krzyżem Wielkiego Oficera Orderu Legii Honorowej[4].

Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 224-1-9)[5][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Masłoń, Stygmatycy w smudze cienia, "Rzeczpospolita" z 5–6 marca 2005 [dostęp: 20 listopada 2011]
  2. Leon Chajn, Materiały do historii klubów demokratycznych i Stronnictwa Demokratycznego, Warszawa 1964, t. 1, s. 262
  3. Monika Piątkowska, Zofia Chądzyńska, "Wysokie Obcasy" z 20 września 2003 [dostęp: 10 listopada 2011]
  4. Maria Dąbrowska: Dzienniki powojenne 1945-1965. T. 4. Warszawa: 1996, s. 66.
  5. "Życie Warszawy", nr 120 z 4 maja 1995, s. 17 (nekrolog)
  6. Wacław Gajewski. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Jarocki, Pięć minut ambasadora: rozmowy ze Stanisławem Gajewskim, Warszawa 1993