Stanisław Getter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Getter
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1895
Lwów
Data i miejsce śmierci 6 maja 1974
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP,
Wojsko Polskie we Francji,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 40 Pułk Piechoty,
13 Pułk Piechoty,
Kompania graniczna KOP „Lewacze”,
Batalion KOP „Orany”,
2 Dywizja Strzelców Pieszych
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (agresja ZSRR na Polskę: obrona Wilna, kampania francuska)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Stanisław Henryk Getter (ur. 7 maja 1895 we Lwowie, zm. 6 maja 1974 we Wrocławiu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego II RP, podpułkownik Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 maja 1895 we Lwowie[1]. W 1914 ukończył VII klasę w Gimnazjum im. Mickiewicza we Lwowie (w jego klasie był Kajetan Czarkowski-Golejewski)[2].

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[3]. U kresu wojny w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[1]. Później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920[1]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 marca 1922[4], a następnie na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[5][6][7]. W początkowych latach 20. był oficerem 40 pułku piechoty we Lwowie[8][9]. W późniejszych latach 20. jako oficer lwowskiego pułku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[10]. W 1928 był dowódcą kompanii granicznej KOP „Lewacze”[11]. W 1932 był oficerem 13 pułku piechoty w Pułtusku[12].

Według stanu z marca 1939 był kwatermistrzem batalionu KOP „Orany”[13][14]. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 był dowódcą tej jednostki w trakcie obrony Wilna[15][16]. Po przedostaniu się na Zachód wstąpił do Wojska Polskiego we Francji i szeregach 2 Dywizji Strzelców Pieszych walczył w kampanii francuskiej w 1940[1]. Następnie został internowany w Szwajcarii[17].

Po wojnie pozostał na emigracji. Służył w Oddziałach Wartowniczych przy wojskach amerykańskich[1]. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika[1]. Zmarł 6 maja 1974 we Wrocławiu[1]. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Świętej Rodziny[18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 27, s. 103, Grudzień 1974. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi Gimnazyum im. Mickiewicza we Lwowie za rok szkolny 1913/14. Lwów: 1914, s. 21.
  3. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 31.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 428.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 370.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 210.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 53.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 242.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 224.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 136.
  11. Obsada oficerska bg „Bereźne” ↓.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 543.
  13. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 649.
  14. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 936.
  15. Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 169. ISBN 83-88973-58-4.
  16. Jerzy Prochwicz. Walki oddziałów KOP na obszarach północno-wschodniej Polski. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. Nr 13, s. 40, 2000. 
  17. Józef Smoliński Polacy internowani w Szwajcarii (1940-1945). Dokumenty prawno-organizacyjne. Wykaz internowanych, wyd. Warszawa-Piotrków Trybunalski, 2003, s. 124
  18. Stanisław Getter. cmentarze24.pl. [dostęp 2018-10-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]