Stanisław Gierka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Gierka
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1898
Myślenice
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 pułk piechoty LP
kompania saperów LP
5 pułk piechoty
1 pułk piechoty
15 pułku piechoty
61 pułk piechoty
9 pułk piechoty
Stanowiska instruktor
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Stanisław Józef[1] Gierka (ur. 20 marca 1898 w Myślenicach, zm. 9 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka i Anny z domu Watych[2]. Do gimnazjum uczęszczał w Myślenicach, tu też wstąpił do „Sokoła” i drużyny skautowej.

Wraz ze swą drużyną, 2 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich przydzielony do 12 kompanii 2 pułku piechoty[2]. W styczniu 1915 został przydzielony do kompanii saperów I Brygady Legionów Polskich. Brał udział w bitwach pod Łowczówkiem, walkach nad Nidą, budowie mostów na Turią i Stochodem, fortyfikacji Kowla, w bitwie pod Kostiuchnówką i walkach pozycyjnych pod Stowygorożem w 1915.

Za walki nad Nidą w styczniu 1915, w których m.in. ochotniczo wziął udział w niebezpiecznym zadaniu zwiadowczym i zdobył cenne informacje o nieprzyjacielu został odznaczony Orderem Virtuti Militari[2].

Jesienią 1917 wcielony do armii austriackiej, walczył na froncie włoskim. Po upadku Austrii wrócił do Myślenic i służył w POW.

W listopadzie 1918 zgłosił się do 5 pułku piechoty (kompania techniczna). Brał udział w obronie Lwowa. W marcu 1919 przeniesiony do 1 pułku piechoty, walczył w wojnie z bolszewikami do lipca 1920. Odkomenderowany w stopniu starszego sierżanta do SPPiech w Bydgoszczy i po jej ukończeniu pozostał do 1928 na stanowisku instruktora. Od 21 sierpnia 1928 w 15 pułku piechoty[3]. Następnie przeniesiony do 61 pułku piechoty. W 1935 został komendantem Obwodu PW w 61 pp. 8 marca 1937[3] przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu do 9 pułku piechoty[1].

Dostał się we wrześniu 1939 do niewoli radzieckiej, osadzony w Kozielskiu, zamordowany w Katyniu[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty ze Łucją z d. Urbanowska. Mieli córkę Irenę[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 557-558 i 671.
  2. a b c d Polak (red.) 1993 ↓, s. 59.
  3. a b c d e f g h Polak (red.) 1993 ↓, s. 58.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.