Stanisław Gilewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Gilewicz
Ilustracja
tytularny pułkownik lekarz tytularny pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1869
Cieszanów
Data i miejsce śmierci 29 marca 1943
Sanok
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Szpital Wojskowy Przemyśl Zasanie
Szpital Wojskowy w Żurawicy
Stanowiska dowódca szpitala wojskowego
Odznaczenia
Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
Nagrobek Stanisława i Stanisławy Gilewiczów w Sanoku

Stanisław Romuald Gilewicz herbu Kotwicz[1] (ur. 13 listopada 1869 w Cieszanowie, zm. 29 marca 1943 w Sanoku) – tytularny pułkownik lekarz Wojska Polskiego, lekarz dentysta z tytułem doktora.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1890 ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. Ukończył studia medyczne uzyskując tytuł naukowy doktora i dyplom lekarza w 1897[3][4].

Był oficerem lekarzem c. i k. armii. Pełnił funkcję lekarza pułkowego w Sanoku (1911)[5]. Był członkiem oddziału Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich w Sanoku[6]. W czasie I wojny światowej był lekarzem Komendy Okręgu Uzupełnień Sanok, a jego oddziałem macierzystym był c. i k. 45 pułk piechoty. 1 marca 1915 roku został awansowany na stopień lekarza sztabowego (niem. Stabsarzt), który odpowiadał stopniowi majora[7].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 24 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Był wówczas dowódcą Szpitala Wojskowego Przemyśl Zasanie[8]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Szpitalu Wojskowym w Żurawicy, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1[9]. Z dniem 1 kwietnia 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku, jako inwalida, z prawem noszenia munduru[10]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego pułkownika[11]. W latach 20. XX wieku mieszkał w Lesku[12][13], a w 1928 roku w Sanoku[14]). W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. Posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu[15].

Na przełomie lat 20./30. był lekarzem dentystą w Sanoku[3][4][16]. Był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej[17]. Pod koniec lat 30. był lekarzem szkolnym w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym im. Królowej Zofii w Sanoku[18].

Stanisław Gilewicz zmarł 29 marca 1943 w Sanoku podczas II wojny światowej[19].

Jego żoną była Stanisława, z domu Soswińska (zm. 9 kwietnia 1941[20]). Oboje zostali pochowani we wspólnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku.

Syn Stanisława i Stanisławy Gilewiczów, Adam Stanisław Julian (1902-1964), poślubił Wandę (1909-1973), córkę Mariana Kawskiego[21][22]. Ich wnuczka Jolanta Gilewicz (1935–) została żoną Władysława Woltera (1930–, fizyk), syna prof. Władysława Woltera.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

austro-węgierskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji Austro-Węgierskim w języku niemieckim był określany jako Stanislaus Gilewicz.
  2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 90.
  3. a b Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1925, s. 217.
  4. a b Spis urzędowy lekarzy 1939 ↓, s. 61.
  5. Skorowidz powiatu sanockiego. Wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 43.
  6. Wiadomości bieżące. Z Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich. „Przegląd Lekarski”, s. 479, Nr 29 z 20 lipca 1912. 
  7. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 596, 1686.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 26 z 14 lipca 1920 roku, s. 578.
  9. Spis oficerów 1921 ↓, s. 423, 628.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 311.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 740.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1581.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1410.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 889.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 804.
  16. Księga Adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa, 1930. Warszawa: Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej, 1930, s. 783.
  17. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej według stanu z lipca 1931. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 332, Nr 9 z 1 września 1931. 
  18. W gimnazjalnym mundurku. W: Bolesław Baraniecki: Opowieści leskie. Z pamięci i z fotografii. Olszanica: BOSZ, 2008, s. 186. ISBN 978-83-7576-007-1.
  19. Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. G 1943, (Tom K, str. 189, poz. 36).
  20. Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. G 1941, (Tom K, str. 148, poz. 44).
  21. Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 59 (poz. 67).
  22. Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 166 (poz. 34).
  23. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 226.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]