Stanisław Kaczmarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Kaczmarczyk
Data urodzenia 1 stycznia 1920
Data śmierci 24 maja 1946
Przebieg służby
Siły zbrojne Narodowe Zjednoczenie Wojskowe
Główne wojny i bitwy powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953

Stanisław Kaczmarczyk ps. „Detal” (ur. 1 stycznia 1920, zm. 24 maja 1946) – pracownik kolei, żołnierz PAS.

Syn Franciszka. W 1945 pracował jako dyżurny ruchu PKP i był żołnierzem PAS Okręgu Lubelskiego NSZ (NZW). Aresztowany w lipcu 1945.

19 marca 1946 sąd okręgowy w Warszawie pod przewodnictwem ppłk. Alfreda Janowskiego skazał go wraz z sześcioma towarzyszami walki[1] w tzw. „procesie 23 Okręgu Lubelskiego” NSZ i NZW na karę śmierci[2]. Nr. sprawy W.1692/46[3]. Został stracony 24 maja 1946 wraz z sześcioma współskazanymi.

Dokładne miejsce pochówku jego jest nieznane[4]. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie w Kwaterze "na Łączce".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Swat: Niewinnie Straceni 1945-56. Wyd. Fundacja Ochrony Zabytków, Warszawa 1991. Zobacz także: Straceni w Więzieniu mokotowskim.
  • Małgorzata Szejnert: Śród żywych duchów. Wyd. ANEKS, Londyn 1990.
  • AIPN, Teczki więźniów 1946, Kaczmarczyk Stanisław
  • AWL, WSR w Warszawie, 117/91/3803
  • Ł. Socha (M. Turlejska), Te pokolenia żałobami czarne..., s. 159–160

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. zob. Zygmunt Roguski
  2. Sprawiedliwości staje się zadość. Kara śmierci dla bratobójców z NSZ. Ogłoszenie wyroku w procesie warszawskim. „Trybuna Robotnicza”, s. 1, Nr 78 z 20 marca 1946. 
  3. Księga najwyższego wymiaru kary w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.
  4. zob. Zygmunt Wolanin