Stanisław Karnibad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Karnibad
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 13 lipca 1899
Data i miejsce śmierci 1953
Flintshire
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 9 Pułk Piechoty Legionów,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie)

Stanisław Karnibad (ur. 13 lipca 1899, zm. 1953 w Flintshire) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 lipca 1899. U kresu I wojny światowej z lokatą 29 ukończył klasę „B” w Szkole Podchorążych Rezerwy w Ostrowi od 1 lutego do 18 lipca 1918[1][2][3]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 1 lutego 1919 został mianowany podporucznikiem w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”[4][5]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 był oficerem kompanii[6]. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7][8]. W 1922 był zastępcą dowódcy ZK[9]. W latach 20. był oficerem 9 pułku piechoty Legionów, w tym w 1923 jako oficer nadetatowy służył w Szkole Podchorążych w Warszawie[10], a w 1924 kształcił się w Wyższej Szkole Wojennej[11], gdzie ukończył IV Kurs Normalny trwający od 31 października 1923 do 1 października 1925 i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1925 był oficerem kompani OSP[12]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[13][14]. W 1928, jako oficer 9 pułku piechoty Legionów i oficer Sztabu Generalnego, był przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego WP[15]. W 1932 był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku[16]. Do 1939 roku, w stopniu majora, pełnił służbę w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisku zastępcy szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień[17]. Był żonaty[18].

Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Awansował do stopnia podpułkownika dyplomowanego piechoty[19]. Po wojnie uchwałą z 26 września 1946 Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej Edwarda Osóbki-Morawskiego, wraz z 75 innymi oficerami Wojska Polskiego, został pozbawiony obywatelstwa polskiego, które przywrócono mu w 1971. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1953 w Flintshire (Walia)[20].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szkoła Podchorążych. „Kurjer Warszawski”, s. 3-4, Nr 207 z 29 lipca 1918. 
  2. Zamknięcie roku szkolnego w Ostrowiu. „Głos Poranny”, s. 1, Nr 210 z 29 lipca 1918. 
  3. Księga Pamiątkowa 1830–29.XI-1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: 1930, s. 431-432.
  4. 752. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 565-566, Nr 23 z 1 marca 1919. 
  5. Księga Pamiątkowa 1830–29.XI-1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: 1930, s. 396.
  6. Księga Pamiątkowa 1830–29.XI-1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: 1930, s. 399.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 441.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 383.
  9. Księga Pamiątkowa 1830–29.XI-1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: 1930, s. 402.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 149, 1505.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 143, 1364.
  12. Księga Pamiątkowa 1830–29.XI-1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: 1930, s. 405.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 226.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 66.
  15. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 141.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  17. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 31, 520.
  18. Uroczyste poświęcenie fabryki akumulatorów „Warta” w Sanoku. „Ziemia WarszawskaCała Polska”. Nr 5-6, s. 11, 1-31 sierpnia 1938. 
  19. Wykaz publikacji prof. dr. hab. Tadeusza Dubickiego. dlibra.bg.ajd.czest.pl. s. 21. [dostęp 2016-07-27].
  20. Stanisław Karnibad (ang.). search.ancestry.co.uk. [dostęp 2016-07-26].
  21. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 22, 19 marca 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]