Stanisław Kościelewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Kościelewski
Jan Kwiatkowski, Sam, Tokarz
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1899
Płońsk
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1985
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1946
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 2 Brygada Kawalerii
Stanowiska zastępca dowódcy pułku do spraw politycznych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca główny inspektor ORMO
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy II klasy Order Czerwonej Gwiazdy

Stanisław Kościelewski (przybrane nazwisko Jan Kwiatkowski, pseud. Sam, Tokarz; ur. 15 maja 1899 w Płońsku, zm. 12 grudnia 1985 w Warszawie) – działacz komunistyczny, sekretarz Komitetu Okręgowego Komunistycznej Partii Polski w Krakowie w 1932, podpułkownik aparatu bezpieczeństwa PRL, naczelnik Wydziału do Walki z Bandytyzmem w MBP, zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, II sekretarz Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej w Kielcach, Główny Inspektor Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej 1946–1951, Komendant Główny Straży Pożarnych 1952–1956.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Feliksa, brat Antoniego i Władysława, również działaczy komunistycznych. Skończył jedną klasę szkoły powszechnej, później był m.in. szewcem i robotnikiem kolejowym.

Od jesieni 1918 członek Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy/KPP w Odessie. Latem 1919 wrócił do kraju. Od 1923 członek Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK) i Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Skórzanego (od 1926 prezes płońskiego oddziału Związku), a od 1924 KPP. Działał m.in. w Komitecie Okręgowym (KO) KPP Warszawa-Podmiejska i Ciechanów-Mława. Od 1926 działał również w Niezależnej Partii Chłopskiej. W 1927 został aresztowany i osadzony na Pawiaku, zbiegł z pociągu podczas przewożenia na rozprawę do Płońska.

1927–1928 na polecenie KC KPP przebywał w ZSRR, gdzie był słuchaczem Szkoły Polityczno-Wojskowej w Moskwie. Po powrocie w latach 1928–1931 więziony. VIII – X 1932 sekretarz KO KPP w Krakowie. Od listopada 1932 pracował pod kierunkiem Bolesława Bieruta w KC Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom. Wkrótce osiedlił się w Kijowie, gdzie w 1935–1939 był więźniem łagru. Po zwolnieniu w Nowoczerkasku i Taszkencie.

Od lutego 1944 w Wojsku Polskim w ZSRR, zastępca dowódcy pułku ds. politycznych w 2 brygadzie kawalerii, brał udział w walkach o Warszawę, Puławy i Warkę. Od 22 września 1944 w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP, a od października 1944 instruktor KC PPR. 20 listopada 1944 – 23 stycznia 1945 II sekretarz Komitetu Warszawskiego PPR i członek Prezydium Warszawskiej Rady Narodowej. Następnie skierowany na stanowisko II sekretarza KW PPR w Kielcach.

W kwietniu 1945 został zastępcą szefa WUBP w Warszawie, następnie przeniesiony do MBP jako naczelnik wydziału do walki z bandytyzmem. 22 czerwca 1946 został głównym inspektorem ORMO (do 1951). 21 stycznia 1952 – 15 listopada 1956 Główny Komendant Straży Pożarnych. W 1972 opublikował wspomnienia „Urodziłem się w Płońsku...”, za które otrzymał nagrodę ministra obrony narodowej.

Był odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Orderem Czerwonej Gwiazdy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 3, Warszawa 1992.