Stanisław Kolasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Kolasiński
Ulewa, Śmiga
major major
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1916
Mokrzyska
Data śmierci 19 listopada 1996
Przebieg służby
Lata służby 1938–1946
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Kolasiński ps. „Ulewa”, „Śmiga” (ur. 16 listopada 1916 w Mokrzyskach, zm. 19 listopada 1996) – polski wojskowy, uczestnik kampanii wrześniowej i walk we Francji, cichociemny, członek struktur WiN w Niemczech, działacz emigracyjny. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Kolasiński był synem Ferdynanda Feliksa i Anny z Madejów. Egzamin dojrzałości złożył w 1935 roku w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Brzesku. Po ukończeniu Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy przy 82 pułku piechoty i Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowie-Komorowie, w 1938 roku otrzymał promocję oficerską. Służył w 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. W jego składzie wziął udział w walkach we wrześniu 1939 roku. Ranny 23 września, trafił do szpitala w Zamościu. Uniknął niewoli niemieckiej i przedostał się do Tarnowa, gdzie ukrywał się w mieszkaniu zajmowanym przez matkę i siostry.

5 stycznia 1940 roku przekroczył nielegalnie granicę węgierską i przez Jugosławię przedostał się do Francji. W składzie 3. Dywizji Piechoty wziął udział w kampanii francuskiej. Po kapitulacji Francji znalazł się w Wielkiej Brytanii. Został dowódcą plutonu w 1 Brygadzie Strzelców. We wrześniu 1942 roku zgłosił się jako ochotnik do służby w kraju. Po przeszkoleniu na cichociemnego został zrzucony w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku (operacja Door). Przydzielony do Kedywu Okręgu AK Lwów został dowódcą I Oddziału Dyspozycyjnego. Kierował i uczestniczył w licznych akcjach dywersyjno-sabotażowych, między innymi wysadzeniu zbiorników paliwa na Zamarstynowie. Brał także udział w działaniach przeciwko UPA.

W ramach przygotowań do akcji Burza został dowódcą 2. kompanii 19 pułku piechoty AK. Aresztowany przez Niemców i wzięty za cywila, został wywieziony do obozu pracy pod Hamburgiem. Na przełomie kwietnia i maja 1945 roku zbiegł i przedostał się przez linię frontu. Przewieziony do Wielkiej Brytanii, otrzymał przydział do 4 Dywizji Piechoty. Zdemobilizowany 16 września 1946 roku, pozostał w Wielkiej Brytanii, pracując jako tapicer.

W listopadzie 1951 roku wyjechał do Niemiec, gdzie wstąpił do tamtejszej delegatury organizacji Wolność i Niezawisłość. Przebywał tam do rozwiązania struktur WiN-u dwa lata później, po czym powrócił do Londynu. Działał w Kole Spadochroniarzy Cichociemnych AK, Kole Szkoły Podchorążych Piechoty, Głównej Komisji Weryfikacyjnej AK, był członkiem-założycielem Fundacji AK. Po 1956 roku odwiedzał rodzinę w Polsce. Po śmierci żony Krystyny (1994) zdecydował powrócić na stałe. 11 listopada 1996 roku zamieszkał u siostrzeńca w Zbylitowskiej Górze. Zmarł osiem dni później i został pochowany na cmentarzu komunalnym w tarnowskiej dzielnicy Krzyż.

Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1984)[1][2], dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi i Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]