Stanisław Koszutski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Stanisław Koszutski (pisarz).
Stanisław Koszutski
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1903
Zagość
Data i miejsce śmierci 24 września 1982
São Paulo
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Legiony Polskie
14 Dywizjon Artylerii Konnej
2 Dywizjon Artylerii Konnej
7 Pułk Artylerii Ciężkiej
Wołyńska Brygada Kawalerii
3 Dywizja Piechoty
2 Pułk Pancerny
Stanowiska kwatermistrz
dowódca
Główne wojny i bitwy III powstanie śląskie
wojna polsko-bolszewicka
Kampania wrześniowa
Front Zachodni 1944-45
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Order Wybitnej Służby (Wielka Brytania)

Stanisław Paweł Koszutski (ur. 15 sierpnia 1903 w majątku Zagość na Kielecczyźnie, zm. 24 września 1982 w São Paulo w Brazylii) – pułkownik dyplomowany Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie nauki w gimnazjum uciekł do Legionów Polskich, a następnie odesłany do Korpusu Kadetów w Modlinie[1]. Był uczestnikiem III powstania śląskiego i za udział w, nim był awansowany do stopnia kaprala oraz otrzymał Śląski Krzyż Walecznych. Brał również udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. W latach 1922–1923 był podchorążym baterii szkolnej Wydziału Artylerii Głównej Szkoły Artylerii i Inżynierii w Warszawie, a w latach 1923–1924 podchorążym Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. 24 września 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a Minister Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysław Sikorski wcielił do 8 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku. 21 grudnia 1925 roku awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1928 roku pełnił służbę w 2 dywizjonie artylerii konnej w Dubnie[2]. Z dniem 10 stycznia 1931 roku został przydzielony na dziesięciomiesięczny kurs Szkoły Topografów w Warszawie. Z dniem 1 listopada 1930 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie[3]. Z dniem 15 listopada 1933 roku został przeniesiony do 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu. 27 czerwca 1935 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 91. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 1935–1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był kwatermistrzem Wołyńskiej Brygady Kawalerii[1], a następnie był od 14 września 1939 roku w sztabie grupy kawalerii gen. Władysława Andersa. Dostał się do niewoli radzieckiej 27 września 1939 roku podczas próby przekraczania granicy węgierskiej[1]. Uciekł z obozu w Szepietówce wraz z rtm. Zgorzelskim i por. Kiedaczem[1].

W PSZ od 1940 roku. Ukończył kurs w Ecole de Guerre i otrzymał stopień majora oraz przydział do sztabu 3 Dywizji Piechoty. W Anglii służył w stopniu pułkownika[potrzebny przypis] jako dowódca 2 pułku pancernego 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka[1]. Walczył w Belgii, Holandii oraz Niemczech.

Po zakończeniu wojny był na emigracji w Wielkiej Brytanii i Brazylii[1]. Zmarł 24 września 1982 w São Paulo w Brazylii.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Bielski ↓, s. 391.
  2. Rocznik oficerski 1928, s. 420, 491.
  3. Rocznik oficerski 1932, s. 209, 833.
  4. Stanisław Maczek, Od podwody do czołga, s. 260.
  5. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 440.
  6. Stanisław Maczek, Od podwody do czołga, s. 272.
  7. Stanisław Maczek, Od podwody do czołga, s. 291.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 391. ISBN 83-11-07836-X.
  • Stanisław Maczek, Od podwody do czołga, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1990.
  • Zbigniew Mieczkowski, Wspomnienia o płk. dypl. Stanisławie Pawle Koszutskim, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1 (107), Warszawa 1984, s. 292-293.