Stanisław Kruczek (samorządowiec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Kruczek (ur. 26 października 1965 w Błażowej) – polski samorządowiec, od 2014 radny Sejmiku Województwa Podkarpackiego i członek Zarządu Województwa Podkarpackiego, wieloletni prezes i twórca Spółdzielni Telekomunikacyjnej OST w Tyczynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1991 ukończył Politechnikę Rzeszowską, uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka. Podjął następnie pracę w Przedsiębiorstwie „Telekom” Sp. z o.o., a w grudniu 1992 w Okręgowej Spółdzielni Telefonicznej w Tyczynie, której w 1998 został prezesem. W tym samym roku ukończył studia podyplomowe z zakresu zarządzania sieciami telekomunikacyjnymi w warszawskim Instytucie Łączności. Był twórcą sukcesu Spółdzielni Telekomunikacyjnej OST w Tyczynie, upowszechniającej telefonię i usługi teleinformatyczne na obszarach wiejskich.

W 1995 abp Józef Michalik powierzył mu misję zakładania parafialnych oddziałów Akcji Katolickiej. Później został jej koordynatorem w Dekanacie Błażowa oraz członkiem Rady Duszpasterskiej archidiecezji przemyskiej. Od 2007 przez kilka lat pełnił społecznie funkcję Ludowego Klubu Sportowego Błażowianka.

W latach 1990–1998 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej w Błażowej (w 1990 został wybrany z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”). Od 2000 do 2001 przewodniczył Społecznemu Komitetowi Gazyfikacji wsi Futoma. W 2006 z listy Prawa i Sprawiedliwości zdobył mandat radnego powiatu rzeszowskiego. W 2010 uzyskał reelekcję, a w 2011 odszedł z PiS, zostając następnie lokalnym koordynatorem Solidarnej Polski. W 2013 opuścił ją, współtworząc Polskę Razem, w której stanął na czele struktur podkarpackich oraz zasiadł w zarządzie krajowym. W 2014 (startując z listy PiS jako przedstawiciel Polski Razem) został radnym województwa podkarpackiego i członkiem jego zarządu. Po przekształceniu w 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele struktur tej partii w okręgu rzeszowskim[1]. W 2018 uzyskał reelekcję do sejmiku i ponownie zasiadł w zarządzie województwa. W 2019 bezskutecznie kandydował do Parlamentu Europejskiego[2] oraz do Sejmu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]