Stanisław Leśniowski (urzędnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Leśniowski
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1871
Góra Kalwaria
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1957
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy inżynier
Dzieci Stanisław, Zbigniew
Krewni i powinowaci Zofia Leśniowska, Władysław Sikorski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Leśniowski (ur. 8 lutego 1871 w Górze Kalwarii, zm. 27 lutego 1957 w Warszawie) – polski działacz rolniczy, urzędnik ministerialny w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Członek zarządu Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Warszawie (1914-1915)

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został dyrektorem departamentu w Ministerstwie Reform Rolnych. Od 1924 do 1951 pełnił funkcję dyrektora Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie[1]. Był prezesem Związku Urzędników Gospodarczyk RP[2].

Podczas II wojny światowej był współzałożycielem Biura Pracy Społecznej[2].

Jego synami byli Stanisław (1904–1987, oficer Wojska Polskiego, mąż Zofii i zięć generała Władysława Sikorskiego) i Zbigniew (1909–1995, powstaniec warszawski, ps. „Gryf”)[3].

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Zmarł 27 lutego 1957 w Warszawie. Został pochowany w grobowcu rodziny Dunin-Borkowskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 72, rząd 6, miejsce 7,8).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielki poprzednik – Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. muzeum-szreniawa.pl. [dostęp 2015-09-30].
  2. a b IV: Departament Informacji i Dokumentacji. dws-xip.pl. [dostęp 2015-09-30].
  3. Zbigniew «Gryf» Leśniowski. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-09-29].
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]