Stanisław Maria Jankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy pisarza. Zobacz też: inne osoby nazywające się Stanisław Jankowski.

Stanisław Maria Jankowski (ur. 9 grudnia 1945 w Krakowie) – polski publicysta, dziennikarz i pisarz, jeden ze współzałożycieli Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował jako dziennikarz m.in. w „itd”. „Dzienniku Polskim”. „Gazecie Krakowskiej” i „Życiu Literackim”. Autor powieści historycznych związanych tematycznie m.in. z okresem II wojny światowej i publikacji na temat zbrodni katyńskiej[1]. W październiku 1989 roku współzałożyciel Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej[2]. Za książkę Dziewczęta w maciejówkach (Wydawnictwo Trio, Warszawa 2012) został uhonorowany w Śródmiejskim Ośrodku Kultury w Krakowie w listopadzie 2012 Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Żołnierze „Zielonego” (1977)
  • Dom dla jedynaka (1979)
  • „Chlebowy”
  • „Czarny” nadaje o trzeciej (1979)
  • Znak Jastrzębca (1979)
  • Szable i rapiery (1980)
  • Steny z ulicy Mogilskiej (1980)
  • Steny biją celnie (1984)
  • Głową muru (1986)
  • Królewski kurier (1986)
  • Jak krakowscy żacy wygrali swoją wojnę ze Szwedami (1986)
  • Powrót do Katynia (1990, współautor: Edward Miszczak)
  • Strzały pod więzieniem: najsłynniejsze akcje Armii Krajowej (1992)
  • Kwadrans na Zamarstynowie (1995)
  • Generał Leopold Okulicki „Niedźwiadek”: fakty – dokumenty – ślady – legenda (1996)
  • Czterdziestu co godzinę (2002)
  • Dzień rozpoczął się szczególnie... (2003)
  • Karski: raporty tajnego emisariusza (2009)
  • Dziewczęta w maciejówkach (2012)
  • Dawaj Czasy! Czyli wyzwolenie po sowiecku (2016)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

24 marca 2011 roku Prezydent RP Bronisław Komorowski odznaczył Stanisława Marię Jankowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w upowszechnianiu prawdy katyńskiej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Np. Historia pewnego kłamstwa, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 19), str. 79–113
  2. Komunikat o powstaniu Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 1), Warszawa 1990, str. 4
  3. Rej. 153/201: Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 marca 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. nr 64, poz. 635)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]