Stanisław Mielnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Mielnicki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1898
Bielsko
Data i miejsce śmierci 3 maja 1969
Kraków
profesor zwyczajny nauk architektury
Specjalność: materiały budowlane
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1923 – architektura
Politechnika Lwowska
Habilitacja 1926 – architektura
Politechnika Lwowska
Profesura 1950 (nadzwyczajny), 1963 (zwyczajny)
Polska Akademia Nauk / Umiejętności
Status PAN Członek Sekcji Budownictwa i Architektury
Status PAU dziekan Politechniki Wrocławskiej
inżynier, architekt, nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia PolskiZłoty Krzyż Zasługi

Stanisław Marian Mielnicki (ur. 25 marca 1898 w Bielsku, zm. 3 maja 1969 w Krakowie) – polski inżynier architekt, wykładowca i profesor zwyczajny Politechniki Krakowskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, równocześnie od 1923 pracował zawodowo jako kierownik budowy banku w Żywcu. Od 1924 rozpoczął pracę wykładowcy, początkowo we Lwowie, a następnie w Katowicach, Tarnowie i Bytomiu. Po obronie dyplomu w 1926 rozpoczął pracę architekta, zaprojektował liczne obiekty szkolne, internaty, sanatoria, pensjonaty, domy mieszkalne oraz obiekty infrastruktury kolejowej. W 1946 zamieszkał we Wrocławiu i rozpoczął pracę na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej, kierował Katedrą Budownictwa Ogólnego, w 1949 katedra weszła w strukturę Wydziału Architektury. Rok później uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, od 1953 przez dwie kadencje był dziekanem Wydziału Architektury, przewodniczył Społecznej Komisji Budowy Domów Studenckich we Wrocławiu[1]. Równolegle do pracy dydaktycznej pracował nad projektami renowacji zabytków na terenie Dolnego Śląska m.in. w Brzegu, Nysie, Wrocławiu, Świdnicy i Złotoryi.

Na zaproszenie prof. rektora Bronisława Kopycińskiego z Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w 1957 przeprowadził się do Krakowa i rozpoczął pracę na Wydziale Budownictwa Politechniki Krakowskiej. W 1963 został profesorem zwyczajnym[2]. Kierownik Katedry Budownictwa Ogólnego na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej (1956–1968). W 1968 przeszedł na emeryturę.

Członek Stowarzyszenia Architektów na Śląsku (przed 1934). Pierwszy Prezes ZO SARP O. Katowice (1934). Członek Sekcji Budownictwa i Architektury PAN. Członek Rady Naukowej Centralnego Zarządu Przemysłu Kamienia Budowlanego. Przewodniczący Rady Naukowej Zespołu Rzeczoznawców PZITB. Członek Rady Naukowej Instytutu Budownictwa Politechniki Krakowskiej[3].

Poślubił Jadwigę z Dydusiaków i mieli syna, Andrzeja.

Stanisław Mielnicki zmarł w Krakowie w 1969 r. i został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu[4].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Materiały budowlane (1938)
  • Ustroje budowlane, Spółdzielnia Wydawnicza „Meta”, Katowice, 1947

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Burak, Piotr Pregiel, Tytularni profesorowie Politechniki Wrocławskiej 1945–2015 (pdf), Politechnika Wrocławska, s. 68, Wrocław 2015.
  2. DZIEDZICTWO AKADEMICKIEGO LWOWA NA POLITECHNICE KRAKOWSKIEJ (pdf), Zeszyty Historyczne Muzeum PK 1/2017 (1), rok 1, Kraków 2017.
  3. Zenon Prętczyński, Pamięci Architektów Wrocławskich 1945-2005, Wrocław: Dolnośląska Okręgowa Izba Architektów, 2010.
  4. Cmentarz Parafialny św. Rodziny we Wrocławiu – wyszukiwarka

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W dzielnicy Wapienica w Bielsku jest ulica im. ,,Stanisława Mielnickiego".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]