Stanisław Milczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Milczyński
Gryf, Jerzy Kuczyński, Roger
major major
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1918
Poznań, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 2016
Toronto, Kanada
Przebieg służby
Lata służby 1937-1949
Siły zbrojne *Wojsko Polskie (II RP)
*Służba Zwycięstwu Polski
*Związek Walki Zbrojnej
*Narodowa Organizacja Wojskowa
*Armia Krajowa
*Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
*Kampania wrześniowa
*Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska (czterokrotnie) Medal „Pro Memoria” Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Partyzancki Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

Stanisław Milczyński ps. Gryf, Jerzy Kuczyński, Roger (ur. 4 kwietnia 1918 w Poznaniu, zm. 26 stycznia 2016 w Toronto) – polski żołnierz i powstaniec. Major Wojska Polskiego, działacz podziemia niepodległościowego (SZP, ZWZ, NOW i AK) w czasie II wojny światowej, powstaniec warszawski i działacz kombatancki. Kawaler Orderu Virtuti Militari[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 kwietnia 1918 w Poznaniu jako siódme dziecko Andrzeja Milczyńskiego (1873–1921) i Franciszki z domu Balcerek (ur. 1887)[2]. W 1937 zdał maturę w Liceum Handlowym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie (1937–1939)[1][3].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Jako podporucznik w składzie Armii „Poznań” walczył w kampanii wrześniowej. Po kapitulacji Warszawy trafił do niewoli niemieckiej, z której wkrótce uciekł. Od października 1939 działał w Służbie Zwycięstwu Polski i w Związku Walki Zbrojnej w Poznaniu. Przeniósł się do Kalisza i został członkiem Narodowej Organizacji Wojskowej. W 1943 wyjechał do Warszawy i przyłączył się do walki konspiracyjnej prowadzonej przez Okręg Warszawski Armii Krajowej (V Rejon VII Obwodu „Obroża”). Dowodził m.in. Kompanią Dywersji Bojowej „Kedywu” Rejonu V „Obroży”, która wykonała ponad 30 akcji dywersyjnych i likwidacyjnych. Następnie walczył w powstaniu warszawskim jako dowódca kompanii „Krawiec” w Rejonie V i na Mokotowie. Został dwukrotnie ranny i ewakuowano go kanałami do Śródmieścia. Po kapitulacji umieszczony w szpitalu dla jeńców wojennych w Zeithain, a następnie w Stalagu IV-B w Mühlbergu[1].

Na emigracji[edytuj | edytuj kod]

Od lipcu 1945 do 1949 był żołnierzem 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od września 1949 do czerwca 1952 studiował w Centralnej Szkole Sztuki i Rzemiosła w Londynie, którą ukończył z wyróżnieniem. Razem z rodziną w czerwcu 1953 wyemigrował do Kanady i zamieszkał w Toronto. Pracował jako stolarz, cieśla, kierownik prac budowlanych oraz właściciel własnych firm. W 1983 przeszedł na emeryturę[3]. Aktywnie zaangażował się w działalność polskiej emigracji niepodległościowej. Działał m.in. w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów, Środowisku „Obroża” w Światowym Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz w Kole Byłych Żołnierzy Armii Krajowej w Toronto. Był jednym z głównych fundatorów tablic pamiątkowych w kościołach w Wilanowie, Powsinie i Pyrach pod Warszawą ku czci żołnierzy Armii Krajowej[1].

Opublikował swój dziennik z czasów wojny pt. „Dziennik por. Gryfa 1939–1945”[3].

6 czerwca 2007 w Warszawie udzielił wywiadu Robertowi Markiewiczowi do Archiwum Historii Mówionej[4].

Zmarł 26 stycznia 2016 w Toronto w Kanadzie w wieku 97 lat.

Awanse[4][edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Nekrolog śp. Stanisława Milczyńskiego [dostęp z dnia: 2016-03-29]
  2. Rodzina Milczyńskich w spisie powszechnym - Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2016-03-23]
  3. a b c Stanisław Milczyński - Powstańcze Biogramy [dostęp z dnia: 2016-03-29]
  4. a b Stanisław Milczyński - Archiwum Historii Mówionej [dostęp z dnia: 2016-03-29]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]