Stanisław Piotrowicz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Piotrowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1952
Bochnia
Zawód, zajęcie polityk, prawnik
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko sekretarz stanu w KPRM (2007),
senator VI i VII kadencji (2005–2011),
poseł na Sejm VII i VIII kadencji (2011–2019),
sędzia Trybunału Konstytucyjnego (od 2019)
Partia PZPR (1978–1989)
PiS (2016–2019)
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi
Stanisław Piotrowicz odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wojciecha Hermelińskiego zaświadczenie o wyborze na posła VIII kadencji Sejmu (2015)

Stanisław Piotrowicz (ur. 19 lipca 1952 w Bochni) – polski polityk, prokurator, senator VI i VII kadencji, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w 2007 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, sędzia Trybunału Konstytucyjnego z kadencją od 5 grudnia 2019.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1976–1978 odbył aplikację prokuratorską, po czym w 1978 zdał egzamin prokuratorski[1].

W 1978 rozpoczął pracę w Prokuraturze Rejonowej w Dębicy, następnie w 1980 został przeniesiony do Prokuratury Wojewódzkiej w Krośnie, a na początku lat 80. do Prokuratury Rejonowej w Krośnie[1]. Od 1978 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Był członkiem egzekutywy PZPR w Prokuraturze Wojewódzkiej i Rejonowej w Krośnie[2], a także kierownikiem szkolenia partyjnego i społecznym inspektorem pracy[3]. Podczas stanu wojennego był autorem aktu oskarżenia przeciwko działaczowi opozycji Antoniemu Pikulowi, oskarżonemu o kolportaż wydawnictw drugiego obiegu[4][5]. W treści aktu czytamy m.in.: „W świetle materiałów dowodowych wyjaśnienia oskarżonego nie brzmią przekonywająco. Dokonane ustalenia pozwalają stwierdzić, że Antoni Pikul, podczas obowiązywania stanu wojennego, dopuścił się przestępstwa [...]. [S]kierowanie aktu oskarżenia przeciwko Antoniemu Pikulowi należy uznać za zasadne”[6][7]. Po upublicznieniu tej sprawy w 2013 Stanisław Piotrowicz stwierdził, że dążył do umorzenia tego postępowania[1]. Według relacji Stanisława Piotrowicza, po tym, gdy trafiła do niego sprawa opozycjonisty Antoniego Pikula, nawiązał on współpracę z obrońcą oskarżonego Stanisławem Zającem i wspólnie mieli ustalić taką linię działania, by była ona najkorzystniejsza dla oskarżonego. Wskutek tych działań sprawa miała wrócić do prokuratury w Jaśle, natomiast tam zdecydowano przekazać ją prokuraturze wojskowej w Rzeszowie, gdzie sprawę umorzono, a Stanisław Piotrowicz jest do dziś przekonany, że znaczny wpływ miał na to protokół, który wcześniej sporządził[8]. Stanisław Zając po upublicznieniu tej sprawy już nie żył, więc nie mógł potwierdzić relacji Stanisława Piotrowicza, natomiast głos związany z tą sprawą zabrał też Aleksander Bentkowski, który jako minister sprawiedliwości w rządzie Tadeusza Mazowieckiego powołał Stanisława Piotrowicza w 1990 na szefa prokuratury rejonowej w Krośnie. Wspominając kulisy owego powołania, Aleksander Bentkowski ujawnił, że w związku z tym zasięgnął opinii Stanisława Zająca właśnie, który o Stanisławie Piotrowiczu miał wyrażać się pozytywnie i powiedzieć, że spokojnie można go powołać na to stanowisko, twierdząc, że to porządny człowiek[9]. Sam Antoni Pikul w 2015 stwierdził, iż Stanisław Piotrowicz wobec niego zachowywał się przyzwoicie, jak na komunistycznego prokuratora, działającego w stanie wojennym, a jego mowa oskarżycielska na rozprawie sądowej bardziej przypominała mowę obrońcy[7], a w 2016 powiedział, że Stanisław Piotrowicz w jego sprawie palcem nie kiwnął[10].

W 1984 zwierzchnicy służbowi stwierdzili, że „jest pracownikiem pilnym i zdyscyplinowanym, ambitnym i wydajnym. Powierzone mu obowiązki wykonuje prawidłowo. Poczynione ustalenia wykorzystuje do wszechstronnej działalności profilaktycznej. Wiele uwagi poświęca popularyzacji prawa zwłaszcza w środowiskach młodzieżowych”[11]. W tym samym roku, za zasługi w pracy zawodowej i działalności społecznej, został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi[3].

W 1990 został powołany na stanowisko prokuratora rejonowego w Krośnie. W latach 1992–1995 kierował międzyrejonowym działem śledztw w Krośnie. W 1992 powołano go na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojewódzkiej w Rzeszowie. Od 1994 do 2002 zasiadał w Sądzie Dyscyplinarnym dla Prokuratorów przy Prokuraturze Generalnej. Zdobył rozgłos medialny, ogłaszając w 2001 na konferencji prasowej powody umorzenia śledztwa w sprawie molestowania małoletnich przez proboszcza parafii w Tylawie. Sprawę księdza z Tylawy prowadził prokurator Sławomir Merkwa, a Stanisław Piotrowicz był wtedy szefem jednostki i jego zadaniem było nadzorowanie wszystkich prokuratorów. Na konferencji prasowej w 2001, posługiwać się miał uzasadnieniem o umorzeniu śledztwa prokuratora prowadzącego tę sprawę i stanąć w obronie jego ustaleń. Ta decyzja została uchylona przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie, a w 2004 duchowny został prawomocnie skazany[12][13].

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krośnieńskim. Od 5 czerwca 2007 do 16 listopada 2007 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Reprezentował też Senat w Krajowej Radzie Sądownictwa.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując 110 085 głosów. Również z ramienia PiS wystartował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2011. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 12 325 głosów w okręgu wyborczym nr 22[14]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 9 w Rzeszowie i nie uzyskał mandatu eurodeputowanego, zdobywając 8271 głosów[15].

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (ponownie jako bezpartyjny kandydat z listy PiS; otrzymał 15 747 głosów)[16]. W Sejmie VIII kadencji odegrał aktywną rolę w wydarzeniach związanych z kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego, m.in. reprezentował posłów-wnioskodawców w trakcie prac nad dwiema ustawami zmieniającymi ustawę o Trybunale Konstytucyjnym[17][18][19] oraz projektów pięciu uchwał o stwierdzeniu „braku mocy prawnej” uchwał w sprawie wyboru sędziów TK przez Sejm VII kadencji[20]. W 2016 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości[21]. W wyborach parlamentarnych w 2019, zdobywając 10 293 głosy, nie uzyskał poselskiej reelekcji[22].

W październiku 2019 posłowie Prawa i Sprawiedliwości zgłosili jego kandydaturę na sędziego Trybunału Konstytucyjnego[23]. 21 listopada 2019 został wybrany przez Sejm głosami posłów PiS na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego[24]. W tym samym miesiącu wystąpił z partii[21]. 5 grudnia złożył ślubowanie, rozpoczynając dziewięcioletnią kadencję sędziego Trybunału Konstytucyjnego[25].

2 stycznia 2020 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że Stanisław Piotrowicz naruszył dobra osobiste Małgorzaty Gersdorf i Krzysztofa Rączki, nazywając sędziów zwykłymi złodziejami. Sąd nakazał Piotrowiczowi zamieszczenie przeprosin w telewizji TVN w programie Fakty oraz wpłacenie 20 tys. zł na rzecz stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce[26].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Marii[27]. Jest żonaty z Marią, ma troje dzieci[28]. Córka Barbara jest adwokatem, a we wrześniu 2016 została powołana bez konkursu przez prokuratora krajowego Bogdana Święczkowskiego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w Krośnie[29][30].

W 1992 był jednym z założycieli krośnieńskiego koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Objął funkcję jego prezesa, a później także prezesa podkarpackiego oddziału towarzystwa, zaś w 1998 zasiadł w zarządzie głównym tej organizacji.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Piotrowicz odpowiada Sekielskiemu: Nie byłem prokuratorem stanu wojennego. niezalezna.pl, 2013-12-05. [dostęp 2013-12-05].
  2. Przeszłość Piotrowicza w stanie wojennym. „Nie przypominam sobie, aby pomagał ludziom Solidarności”. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-08].
  3. a b Zdyscyplinowany, ambitny, pilny i wydajny. Uzasadnienie Brązowego Krzyża Zasługi dla Piotrowicza. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-09].
  4. Informacje na stronie 13grudnia81.pl. [dostęp 2015-06-03].
  5. Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2016-12-01].
  6. Akt oskarżenia Antoniego Pikula z 27.IX.1982, sygn. IPN Rz 071/54.
  7. a b Cezary Łazarewicz: Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2017-11-02].
  8. Piotrowicz tłumaczy się ze sprawy Pikula: Parafowałem akt oskarżenia, ale prokurator wojskowy oskarżał. wprost.pl, 2016-12-12. [dostęp 2017-10-22].
  9. Aleksander Bentkowski potwierdza: śp. Stanisław Zając mówił o Piotrowiczu: „To jest porządny człowiek, on nam pomagał w PRL”. 2016-12-13. [dostęp 2017-10-22].
  10. Małgorzata Bujara: Antoni Pikul dla „Wyborczej”: Piotrowicz palcem w mojej sprawie nie kiwnął. wyborcza.pl, 2016-12-07. [dostęp 2017-11-02].
  11. Andrzej Friszke: Piotrowicz otrzymał medal za zasługi dla władz podczas stanu wojennego. onet.pl, 2016-12-09. [dostęp 2016-12-09].
  12. Małgorzata Bujara. Sprawiedliwy. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 2015-11-23. 
  13. Napisaliśmy, że Stanisław Piotrowicz bronił księdza, który molestował dzieci. I nie zamierzamy tego odwoływać. gazeta.pl, 2016-12-13. [dostęp 2017-10-22].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-03].
  15. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-03].
  16. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  17. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 12. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  18. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 122. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  19. Andrzej Stankiewicz. Sejmowe awantury o TK. „Rzeczpospolita”, s. A4, 2015-12-23. 
  20. Sejm podjął uchwały w sprawie braku mocy prawnej uchwał w sprawie wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego. „Kronika Sejmowa”, s. 21, 30 listopada 2015. 
  21. a b Jacek Gądek: Stanisław Piotrowicz odszedł z PiS. Dłużej należał do PZPR niż do partii Kaczyńskiego. gazeta.pl, 2019-11-26. [dostęp 2019-11-27].
  22. Sensacja w Krośnie. Stanisław Piotrowicz poza Sejmem. interia.pl, 2019-10-14. [dostęp 2019-10-14].
  23. Druk nr 3861: Kandydat na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego. sejm.gov.pl, 31 października 2019. [dostęp 2019-11-05].
  24. Głosowanie nr 50 na 1. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl, 2019-11-21. [dostęp 2019-11-22].
  25. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda odebrał ślubowanie od sędziów Trybunału Konstytucyjnego. trybunal.gov.pl, 5 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-05].
  26. Adam Zygiel, Stanisław Piotrowicz musi przeprosić Małgorzatę Gersdorf. Zapadł wyrok, www.rmf24.pl, 2 stycznia 2020 [dostęp 2020-01-02] (pol.).
  27. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2019-11-27].
  28. Sylwetka. poselpiotrowicz.pl. [dostęp 2013-12-05].
  29. Kolejni „Misiewicze”? Piotrowicz tłumaczy się z błyskawicznej kariery córki. newsweek.pl, 2016-09-30. [dostęp 2019-11-27].
  30. Córka Stanisława Piotrowicza zarobiła w ciągu roku 100 tys. zł na państwowej posadzie. money.pl, 2017-09-29. [dostęp 2019-11-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]