Stanisław Połczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Marceli Połczyński
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1894
Witkowo
Data i miejsce śmierci 9–11 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Armia Wielkopolska
Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich
59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
8 Pułk Piechoty Legionów
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
powstanie wielkopolskie
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi
Tablica pamiątkowa na domu rodzinnym w Witkowie

Stanisław Marceli Połczyński[a] (ur. 26 kwietnia 1894 w Witkowie, zm. 911 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa i Marii z Ogórkiewiczów[3]. Absolwent gimnazjum humanistyczne w Rogoźnie. Od 1914 w armii niemieckiej, walczył na froncie rosyjskim i francuskim. Od grudnia 1918 w Wojsku Polskim w stopniu podporucznika. Walczył w powstaniu wielkopolskim. Był dowódcą kompanii, brał udział w walkach o Kruszwicę, Strzelno, Inowrocław i Bydgoszcz. W styczniu 1920 wraz z 12 pułkiem strzelców wielkopolskich wysłany na front litewsko-białoruski wojny 1920 r.

W okresie międzywojennym przeniesiony do 59 pułku piechoty z Inowrocławia[4][5][6]. 1 grudnia 1924 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 65. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Od 1927 skierowany do Komendy Obozu Ćwiczebnego Grupa na stanowisko adiutanta[8]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie[9][10][11]. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[12], w którym do 1939 pełnił służbę w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień[3][13].

W kampanii wrześniowej walczył w sztabie gen. bryg. Mieczysława Smorawińskiego. Po opuszczeniu 14 września Lublina, wzięty do niewoli przez Sowietów we Włodzimierzu Wołyńskim, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[13]. Figuruje na liście wywózkowej 017/3 z kwietnia 1940, poz. 69[13].

Stanisław Połczyński był żonaty z Marią z Rosińskich, z którą miał córkę Halinę i syna Zdzisława[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 1934 w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Stanisław II Połczyński”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie mjr. lek. Stanisława I Połczyńskiego (ur. 17 kwietnia 1875), oficera rezerwy 7 Batalionu Sanitarnego w Poznaniu[1]. W styczniu 1934 ogłoszono sprostowanie imienia kpt. Stanisława II Połczyńskiego z „Stanisław II” na „Stanisław Marceli”[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 293, 425, 1165, 1214, 1836, 1838, 1844.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 31.
  3. a b c Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 497.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 180, 825.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 293, 425.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 266, 368.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 739.
  8. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 497, tu podano, że był to Obóz Ćwiczebny Okręgu Korpusu Nr VII.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 139.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 24, 206.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 51, 538.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 155.
  13. a b c Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 604.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 266.
  15. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 279 „za zasługi na polu administracji wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]