Stanisław Porembalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Porembalski
Data i miejsce urodzenia 24 września 1885
Rudawka
Data i miejsce śmierci 7 października 1941
Londyn
Starosta powiatu drohobyckiego
Starosta powiatu kieleckiego
Okres od września 1931
do maja 1936
Prezydent Kielc
Okres od 1 kwietnia 1934
Poprzednik Roman Cichowski
Następca Stefan Artwiński
Starosta grodzki powiatu lwowskiego
Okres od maja 1936
do listopada 1938
Poprzednik Kazimierz Protassewicz
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Porembalski (ur. 24 września 1885 w Rudawce, zm. 7 października 1941 w Londynie) – urzędnik samorządowy w okresie II Rzeczypospolitej, porucznik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Porembalski urodził się 24 września 1885 roku w Rudawce, w powiecie dobromilskim[1]. W 1905 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze (w jego klasie byli m.in. Mieczysław Małek, Roman Pollak, Bronisław Wiktor)[2][3]. W 1912 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, następnie pracował Namiestnictwie we Lwowie, starostwie powiatowym w Lesku, Przemyślu i Tarnowie[4].

W lipcu 1919 jako komisarz powiatowy w Tarnowie został mianowany przez Generalnego Delegata Rządu sekretarzem Namiestnictwa[4][5]. Od 1922 pracował w starostwie w Drohobyczu. Od 1925 do 1931 pełnił funkcję starosty powiatu drohobyckiego[4][6][7][8], od 1931 do 1936 starosty powiatu kieleckiego[4][9][10], po czym mianowany komisarycznym prezydentem Kielc w marcu 1934[11] i był nim do 1935[12].

Od maja 1936 do listopada 1938 sprawował stanowisko starosty grodzkiego powiatu lwowskiego[4][13][14]. Następnie do wybuchu II wojny światowej pracował w Tymczasowym Wydziale Samorządowym w likwidacji we Lwowie[4].

W 1940 pełnił służbę w Biurze Rejestracyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Paryżu[15]. Był porucznikiem[1]. Zmarł 7 października 1941 w Londynie[1][16]. Został pochowany w grobowcu rodziny Borchólskich na Cmentarzu Nowym w Kielcach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 31.
  2. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1905. Sambor: 1905, s. XL VIII, L.
  3. Kronika. „Gazeta Lwowska”. Nr 165, s. 4, 22 lipca 1905. 
  4. a b c d e f Janusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1 , wyd. LTW, Łomianki 2018, s. 180-181
  5. Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 163 z 17 lipca 1919. 
  6. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Województwa Lwowskiego”. Nr 7, s. 2, 15 lipca 1927. 
  7. Pożegnanie p. starosty Chitrego. „Głos Drohobycko-Borysławsko-Samborski”, s. 3, Nr 8 z 20 marca 1929. 
  8. Spis urzędników i funkcjonariuszów niższych władz administracji ogólnej Województwa Lwowskiego według stanu z dnia 31 grudnia 1930 r., 1931, s. 11.
  9. Komunikat o utworzeniu Podokręgu Związku Rezerwistów w Kielcach. „Kielecki Dziennik Wojewódzki”, s. 262, Nr 16 z 1 lipca 1933. 
  10. a b Odznaka 2 Pułku Artylerii Legionów. [dostęp 2015-04-27].
  11. Z kraju. Rada miejska w Kielcach rozwiązana. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 81 z 29 marca 1934. 
  12. W dawnych Kielcach. [dostęp 2015-04-27].
  13. Zmiany w Urzędzie Wojewódzkiem, w Starostwie Grodzkiem i Komendzie P. P. we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 110 z 14 maja 1936. 
  14. Kronika miejska. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 113 z 17 maja 1936. 
  15. Protokół przesłuchania kpt. Jana Korczyńskiego z 21 lutego 1940 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.11a, s. 12-15.
  16. Według innej wersji w czasie okupacji niemieckiej został zamordowany przez gestapo i znaleziony 6 listopada 1939 w Wiśniówce. Kieleccy aptekarze i ich apteki. miesiecznik-puls.org.pl. [dostęp 2015-04-27].
  17. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacy Mościckiego z dnia 7 listopada 1929 o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi.
  18. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]