Stanisław Rawicz Kosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Rawicz Kosiński
Herb
Rawicz
Rodzina Kosińscy
Data i miejsce urodzenia 1847
Borek Szlachecki
Data i miejsce śmierci 1923
Kraków
Ojciec Paweł Piotr Rawicz Kosiński
Matka Aloiza Kamilla Skałkowska
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Leopolda

Stanisław Nikodem Rawicz Kosiński herbu Rawicz (ur. 1847 w Borku Szlacheckim, zm. 13 stycznia 1923 w Krakowie) – polski inżynier budujący koleje na terenie Galicji.

Urodził się w 1847 w Borku Szlacheckim. Jego rodzina o szlacheckim rodowodzie używała herbu Rawicz. Ojciec Paweł Kosiński był radcą galicyjskiego Namiestnictwa we Lwowie[1]. Stanisław Kosiński ukończył szkołę realną w Krakowie a następnie rozpoczął studia na Wydziale Komunikacji Politechniki w Pradze. Po otrzymaniu dyplomu inżyniera kolejowego w 1872 najął się przy budowie saksońsko-turyńskiej linii kolejowej wzdłuż rzeki Elstery w Niemczech[2].

Do Galicji wrócił w 1881 by podjąć pracę przy budowie kolei z Żywca do Nowego Sącza. Następnie, jako inspektor c.k. kolei, został kierownikiem budowy fragmentu trasy Lwów - Beskid łączącej Wschodnią Galicję z Węgrami. Budował jeden z najtrudniejszych odcinków, liczący 79 kilometry, od miejscowości Skole do przełęczy Beskid. Budowa trwała tylko dwa lata[2]. W kolejnych latach kierował budową innej linii kolejowej prowadzącej z Rzeszowa do Jasła[1].

W 1890 podjęto decyzje o budowie następnej trasy, która miała połączyć Wschodnią Galicję z królestwem Węgier i prowadzić ze Stanisławowa przez Delatyn i Woronienkę do Sygietu Marmaroskiego na Węgrzech. Na kierownika robót wyznaczono Kosińskiego. Zaprojektowane i wybudowane na tej linii mosty i wiadukty stały się wizytówką osiągnięć tego inżyniera.

W latach 1894-96 na Prucie niedaleko Jaremcza powstała najsłynniejsza budowla Kosińskiego, most kolejowy o największej w ówczesnej Europie rozpiętości łuku (65 m).

Następnie pracował przy budowie lokalnych linii kolejowych we wschodniej Galicji na trasach Tarnopol - Kopyczyńce, oraz Czortków - Iwanie Puste.

W maju 1906 Stanisław Kosiński został zatrudniony w Ministerstwie Kolei Żelaznych w Wiedniu, pracując z początku na stanowisku Naczelnika Budowy Nowych Linii, a później Dyrektora Departamentu Budowy i Konserwacji.

W uznaniu zasług, pod koniec 1908 cesarz Franciszek Józef I odznaczył Kosińskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Leopolda[3], a w 1912 Orderem Korony Żelaznej II Klasy[4].

Jesień życia spędził w Krakowie. Zmarł w 1923 i został pochowany na cmentarzu Rakowickim[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Biografia Stanisława Rawicza Kosińskiego na portalu Cesarsko-Królewskich Kolei Państwowych. [dostęp 2014-02-04].
  2. a b Stanisław Sławomir Nicieja: Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych. Tom II. Opole: Wydawnictwo MS, 2013, s. 96. ISBN 978-83-61915-32-4.
  3. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 63
  4. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 84

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]