Stanisław Słoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Słoński (ur. 9 października 1879 w Michałowicach, zm. 8 marca 1959 w Warszawie) – polski językoznawca, slawista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Stanisława Słońskiego na Cmentarzu Powązkowskim

W 1898 roku ukończył V Gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Powrócił jednak do Warszawy i studiował prawo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, który ukończył w 1903 roku. Później zaczął studia na uniwersytetach niemieckich w Heidelbergu, a przede wszystkim w Lipsku (1904-1907). Po powrocie do Warszawy przez osiem lat (1907-1915) był nauczycielem polskiego w pięciu gimnazjach warszawskich.

Po powstaniu Uniwersytetu Warszawskiego w 1915 roku Stanisław Słoński był organizatorem i pierwszym kierownikiem Seminarium Słowiańskiego na Wydziale Humanistycznym na tej uczelni. Ze względu na swoje osobiste zainteresowania nadał mu zachodnio- i południowosłowiański profil lingwistyczny. W 1936 przy uniwersytecie Warszawskim był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Narodu Serbsko-Łużyckiego, którego został prezesem, po wojnie zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce.

W 1924 został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1908 Słoński został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a w 1934 Polskiej Akademii Umiejętności.

W latach 1927–1939 był współredaktorem rocznika „Prace Filologiczne”, najstarszego polskiego czasopisma językoznawczego.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[1].

Stanisław Słoński został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 101-6-17/18).

Wybrane prace naukowe i publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Psałterz puławski (1916)
  • Historia języka polskiego w zarysie (1934)
  • Słownik polskich błędów językowych (Warszawa, 1947)
  • O języku Jana Kochanowskiego (1949)
  • Gramatyka języka starosłowiańskiego (1950)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała Rady Państwa z dnia 28 września 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych (M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1588).