Stanisław Sasorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Maksymilian Sasorski (ur. 1887, zm. 1943) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, dziennikarz i publicysta.

Był jednym z twórców i kierowników Organizacji Młodzieży Niepodległościowej Zarzewie, współtwórcą struktur Zjednoczenia Narodowego w Lublinie, a także sekretarzem generalnym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dyrektorem oddziału ZUS w Poznaniu, a we wrześniu 1939 oddziału w Warszawie[1].

Był wydawcą i redaktorem organu Organizacji Młodzieży Niepodległościowej Zarzewie, Głosu Lubelskiego (1919–1921)[2], miesięcznika polityczno-gospodarczego Drogi Polski (1922–1924)[3], organu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Urzędników Państwowych Życie urzędnicze (1924)[4] oraz współzałożycielem Głosu Ziemi Chełmskiej. 20 stycznia 1938 został wybrany członkiem rady głównej Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Z zagadnień kontroli państwowej, Warszawa 1927
  • Podstawy rewizji ustawy o zaopatrzeniu emerytalnem, Warszawa 1930
  • Popularyzacja ubezpieczeń społecznych, Warszawa 1938

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łukasz Tomasz Sroka, Konrad Meus, Ubezpieczenia społeczne Żydów na ziemiach polskich okupowanych przez hitlerowskie Niemcy, [w:] Studia Historica XIV, „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis”, 2013.???
  2. Głos Lubelski
  3. Drogi Polski: miesięcznik polityczno-gospodarczy
  4. Życie Urzędnicze
  5. Komunikat Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej. „Drogi Polski”. Nr 2, s. 136, 1938.