Stanisław Serafin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Serafin
strzelec strzelec
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1914
Dzikowiec
Data śmierci 11 marca 1938
Przebieg służby
Lata służby do 1938
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Batalion KOP „Orany”
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Serafin (ur. 5 listopada 1914 w Dzikowcu[1], zm. 11 marca 1938[2]) – strzelec Wojska Polskiego[3], pośmiertnie awansowany na stopień kaprala.

Punkt graniczny na moście na Mereczance

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Serafin urodził się w rodzinie chłopskiej Józefa i Wiktorii. Pełnił służbę w batalionie KOP „Orany”, w kompanii majora Jana Ewangelisty Klemensa Zgrzebnickiego[4].

Nocą z 10 na 11 marca 1938 r. Serafin patrolował granicę litewską na rzece Mereczanka w pobliżu wsi Wiersze Radówka. Gdy dostrzegł dwóch ludzi próbujących przekroczyć granicę, ruszył za nimi w pościg i przypadkowo wbiegł na terytorium litewskie[5], strzelając do litewskiego policjanta Justasa Lukoševiciusa, który w odpowiedzi ranił Serafina. Serafin został opatrzony przez Litwinów, ale wykrwawił się, zanim o godzinie 9 rano dotarł na miejsce litewski lekarz[2], ponieważ Litwini nie zgodzili się na wejście na ich terytorium lekarza z Polski[5]. 14 marca został pochowany we wsi Marcinkańce w powiecie grodzieńskim[2]. Inskrypcja na grobie „Stanisław Serafin kapral KOP z baonu „Orany” poległ w dniu 11.III.1938 r. w pobliżu strażnicy „Wierszeradówka” w obronie granic Rzeczypospolitej Polskiej”.

Jego śmierć stała się dla polskiego rządu pretekstem do postawienia Litwie ultimatum z 17 marca, w którym zażądano ustanowienia stosunków dyplomatycznych[2]. Wydarzenie stało się z tego powodu szybko głośne w Europie jako podstawa spekulacji o możliwej wojnie polsko-litewskiej, szczególnie z powodu niemieckich i radzieckich sugestii o niezachowywaniu w ewentualnym konflikcie neutralności[5].

24 lipca 1938 roku w rodzinnym Dzikowcu premier Felicjan Sławoj Składkowski odsłonił pomnik kaprala Serafina oraz odznaczył jego rodziców Złotymi Krzyżami Zasługi[4][5]. Major Zgrzebnicki wręczył Józefowi Serafinowi Złoty Krzyż Zasługi nadany jego synowi pośmiertnie przez Prezydenta RP[4].

„Przed wyjazdem z Dzikowca p. premier uczestniczył w skromnym poczęstunku w domu zarządu gminnego. Tu przedstawiciel KOP wręczył ojcu Serafina podarunek pieniężny w kwocie tysiąca złotych zebrany ze składek oficerów i podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza”[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uroczystość odsłonięcia pomnika Stanisława Serafina w Dzikowcu (pol.). NAC. [dostęp 2012-08-05].
  2. a b c d Włodzimierz Kalicki: 17 marca 1938 r. Wodzu, prowadź na Kowno (pol.). Gazeta Wyborcza, 2010-03-19. [dostęp 2012-04-10].
  3. Pogrzeb strzelca Korpusu Ochrony Pogranicza Stanislawa Serafina w Marcinkancach (pol.). NAC. [dostęp 2012-04-10].
  4. a b c d Odsłonięcie pomnika ↓.
  5. a b c d Dawid Rosół. Strzały na granicy. „Mówią Wieki”. 7/2012 (630), s. 10-11. Bellona SA. ISSN 12304018 (pol.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pomnik dzielnego żołnierza KOP-u. „Czaty. Czasopismo Straży Granicznej”. 15, s. 1, 1938-08-10. Warszawa. 
  • Ś.p. strzelec Stanisław Serafin poległ śmiercią żołnierza w służbie ochrony granicy. „Wiarus. Organ korpusu podoficerów Wojska Lądowego, Marynarki Wojennej i Korpusu Ochrony Pogranicza”. 13, s. 392-393, 1938-03-26. Warszawa. 
  • Poważne zajście na granicy polsko-litewskiej. Komunikat oficjalny. „Polska Zbrojna”. 72, s. 1, 1938-03-13. Warszawa. 
  • Pogrzeb wiernego strażnika granic RP. Ś.p. strz. Stanisław Serafim spoczął na cmentarzu w Marcinkańcach. „Polska Zbrojna”. 74, s. 1, 1938-03-15. Warszawa. 
  • Premier Składkowski odsłonił pomnik żołnierza KOP ś.p. kpr. S. Serafina. „Polska Zbrojna”. 203, s. 2, 1938-07-25. Warszawa. 
  • Pogrzeb strzelca Korpusu Ochrony Pogranicza Stanislawa Serafina w Marcinkancach (pol.). NAC. [dostęp 2012-04-10].