Stanisław Skowroński (cichociemny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bronisław Skowroński
Widelec, Tulipan
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1919
Horodenka
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 2016[1]
Argentyna
Przebieg służby
Lata służby 1941–1945
Siły zbrojne * Armia Czerwona
* Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)
* Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
* Armia Krajowa
Jednostki *55 Pułk Piechoty Zmotoryzowanej
* 8 Dywizja Piechoty (PSZ)
* Oddział V Łączności sztabu KG AK
*Oddział V sztabu Okręgu Wilno AK
Stanowiska radiotelegrafista, dowódca plutonu radiołączności
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca przedsiębiorca w Argentynie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Stanisław Bronisław Skowroński ps. Widelec, Tulipan (ur. 13 listopada 1919 w Horodence, zm. 20 kwietnia 2016 w Argentynie) – żołnierz Armii Czerwonej, Armii Andersa i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, oficer Armii Krajowej, porucznik łączności, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. 22 kwietnia 1941 roku wcielono go przymusowo do Armii Czerwonej, gdzie służył w 55 pułku piechoty zmotoryzowanej. W marcu 1942 roku wstąpił do Armii Andersa. Ukończył szkołę podchorążych. We wrześniu 1942 roku przeniesiono go do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza.

Po przeszkoleniu w łączności radiowej został zaprzysiężony 10 lipca 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 21 na 22 września 1943 roku w ramach operacji „Neon 5” dowodzonej przez por. naw. Władysława Krywdy. Skowroński dostał przydział do Oddziału V Łączności sztabu Komendy Głównej AK: służył w batalionie „Iskry” na stanowisku radiotelegrafisty. W kwietniu 1944 roku został skierowany do Oddziału V sztabu Okręgu Wilno AK, gdzie służył jako dowódca plutonu radiołączności (radiostacje nr 18 i 20).

Po okrążeniu przez Armię Czerwoną został aresztowany i wywieziony do obozu w głąb ZSRR do Zagłębia Donieckiego. Uciekł z obozu i w październiku 1945 roku dostał się do Warszawy, a następnie do Głogówka. Zagrożony aresztowaniem przez UB uciekł wraz z żoną przez zieloną granicę do Czechosłowacji i Niemiec.

Osiedlił się w Río Ceballos w prowincji Córdoba (Argentyna), gdzie prowadził własne przedsiębiorstwo i sprawował funkcję przewodniczącego lokalnego oddziału Związku Polaków. W 2009 roku odwiedził Polskę[2].

Był autorem książki Orzeł ujarzmiony. Wspomnienia cichociemnego z II wojny światowej wydanej w 1992 (Rio Ceballos, Wydawnictwo Literackie Wisła, ​ISBN 950-99456-0-9​) i 1998 roku (ZwierzyniecRzeszów, Obywatelskie Stowarzyszenie "Ostoja", ​ISBN 83-910535-0-4​).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa, komendanta posterunku Policji Państwowej, i Franciszki z domu Zajączkowskiej. W 1945 roku ożenił się z Joanną Sawicką[2] (ur. 1923), z którą miał 3 córki: Jolantę (ur. 1947), Dolores (ur. 1949) i Barbarę (ur. 1952).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]